vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


17 juli 2008.


Ook vandaag staat de wekker weer op 7 uur. Met de kachel eventjes aan om de ergste kou uit de camper weg te krijgen kleden we ons aan, waarna we weer meteen op pad gaan. We rijden de Waterfowl Lakes Campground af en draaien de Icefields Parkway weer op. De lucht is strakblauw, dus beter kan het niet. Na een kilometer of 20 gereden te hebben slaan we bij de Saskatchean River Crossing de Highway 11 in. Deze afslag werd ook wel The Crossing genoemd. Rond 1800 gebruikten ontdekkingsreizigers en pelshandelaren, op weg naar British Columbia, deze locatie veel voor het oversteken van de brede en snelstromend North Saskatchewan river. Vaak verloor men hier paarden en uitrusting tijdens het oversteken van de rivier. Na een kilometer of twee stoppen we voor een cache: U Can't Touch This....Either. Aangezien de cache op ooghoogte hangt duurt het even voordat we de cache vinden. Maar opeens roept Jori: Found it!


We ontbijten snel in de camper en rijden dan nog een stukje verder door op de Highway 11. We stoppen op een klein terreintje voor de Landslide Trail Stroll. Voor deze cache moeten we weer wat meters afleggen. Deze meters gaan door een verlaten bos waarvan we hebben gelezen dat er een gedeelte van de bomen verbrand zal worden, zodat het bos zich weer kan verjongen. Aan de bomen hangen allerlei gekleurde lappen geknoopt. Als de tijd daar is zullen deze lappen met benzine worden overgoten zodat de bomen veilig en gecontroleerd in brand gestoken kunnen worden. Met al die lappen om de bomen ziet het er 's morgens vroeg zo in dit verlaten bos aardig spooky uit.

Op een open gedeelte even verderop zien we plotseling een ree staan. Het dier schrikt een beetje van ons en verschuilt zich meteen in het dichte gedeelte van het bos. Het pad waarop wij lopen wordt steeds smaller tot er nog maar een spoortje over is. Overal staan er bloemen in bloei. Als we bij de bosrand zijn aangekomen, kunnen we gaan zoeken. Al snel is het Jori weer die roept: Found it!
Panther Falls

Vanaf de parkeerplaats rijden we weer terug naar The Crossing. Daar vervolgen we onze weg over de Icefields Parkway. We stoppen bij het uitzichtpunt van de Bridal Veils Falls. Hier hebben we een indrukwekkend uitzicht over de North Saskatchewan River en de vallei. Door de bomen heen zien we de Bridal Veils waterval. Aan het begin van het parkeerterrein zien we een bordje staan waarop staat dat er een trail van 400 meter loopt naar de watervallen. Een andere trail van 500 meter komt uit bij de Panther Falls. Jori en Mara Joy blijven een spelletje spelen op de Nintendo in de camper als Peter en ik het pad opgaan. Het daalt stevig en het lopen gaat niet echt makkelijk door allemaal losliggende stenen. Als we een kwartiertje hebben gelopen horen we opeens het geluid van de watervallen in stereo. Het pad wordt nu en modderig en smal. Het is niet meer dan twee voetbreedtes breed en voorzichtig glijden en glibberen wij door. Als het pad een scherpe bocht maakt, voelen we ineens allemaal ragfijne waterdruppeltjes en nog even verderop staan we opeens oog in oog met de waterval, de Panther Falls welteverstaan. Het water komt met groot kabaal uit een groot gat in de rotswand en doordat de zon erop staat te schijnen is er een mooie regenboog zichtbaar. Er liggen allemaal rotsblokken waardoor je tot vlakbij de waterval kunt komen, daar maakt Peter gelijk maar van de gelegenheid gebruik om een ijskoude douche te nemen.
eekhoorn
Over hetzelfde pad gaan we weer terug. Dan opeens rent er een eekhoorntje over een boomstam langs die een dennenappel met zich meezeult. Hij trekt het bladgedeelte eraf en gaat de dennenappel vlakbij ons lekker op zitten peuzelen. Binnen twee minuten heeft hij zijn hapje helemaal naar binnen geknaagd, terwijl wij op nog geen drie meter afstand staan.

We stappen weer in de camper en rijden een stukje verder. Zo'n vijf kilometer verderop stoppen we bij de Parker Ridge Trail. We hebben gehoord dat dit een hele mooie korte wandeling is met uitzicht over de Saskatchewan Glacier en het Columbia Icefield. Jori en Mara Joy zijn nog druk bezig met de Nintendo, dus gaan Peter en ik weer samen op pad. Op het bordje bij het beginpunt staat dat we er ongeveer anderhalf uur (one way) over zullen doen om bij het viewpoint op 2250 meter hoogte te komen. We gaan vol goede moed op weg. We lopen in rustig tempo door het bos terwijl het pad enorm stijgt. Op een gegeven moment gaat het bos over in weide. Het pad blijft maar doorstijgen en we moeten regelmatig echt stoppen om op adem te komen. Door onze vermoeidheid en door de hoogte waarop we ons bevinden gaan we steeds langzamer en langzamer lopen. Elke stap doet inmiddels zeer, we zijn nog lang geen echte klimgeiten. Geiten, Mountain Goats, zouden we hier wel op deze berg moeten aantreffen, maar we zien er geen een. Ik krijg er al visioenen van dat die beesten het ook geen doen vinden op zo'n steile, kale berg en lekker ergens in een ligstoel aan het zwembad liggen... Mijn 'beelden' worden heviger als we even later een fazant met vier kleintjes zien schuifelen, mmmh een dubbele Famous Grouse, dat zou er nu wel ingaan.
Als we echt niet meer kunnen, komt de top in zicht. We maken een berg foto's en ik ga uit zitten rusten op een steen. Eigenlijk wil ik me niet meer bewegen maar Peter gebaart me om nog 100 meter verder te lopen. Eenmaal daar aangekomen is er een onwaarschijnlijk uitzicht op de gletsjer en het Columbia Icefield. Het is ongekend mooi en we blijven even stilletjes kijken.
Saskatchewan Glacier panorama
Jolanda kan een gletsertje wel aan!
Dan wordt het weer tijd om terug te gaan. Op het pad liggen veel losse stenen en we begrijpen nu ook waarom de meeste mensen bergschoenen en stokken gebruiken. Zo geconcentreerd als door de vermoeidheid nog mogelijk is dalen we af. We hebben uitzicht op een groot gedeelte van de Icefields Parkway en gelukkig komt met iedere stap die we maken ook de parkeerplaats dichterbij. Na in totaal een kleine twee uur weg te zijn geweest, staan we uiteindelijk volledig total-loss bij de camper. Het was een geweldige tocht maar dit doen we nooit meer!

Als we een beetje hersteld zijn, starten we de motor van de camper weer. Een paar kilometer verderop komen we bij de Sunwapta Pass, de op een na hoogste pas van de Icefields Parkway en de scheidslijn tussen Banff National Park en Jasper National Park. Het smeltwater van deze bergtop stroomt in zuidelijke richting in de Saskatchewan River en in noordelijke richting in de Athabasca River. De weg daalt en we rijden door een vallei voordat we het Icefield Centre bereiken. We rijden nog een stukje door en parkeren op het parkeerterrein bij de Athabasca Glacier. Een breed pad loopt van het parkeerterrein omhoog naar de rand van de gletsjer. Peter en ik kunnen nog even geen pad meer zien, dus gaan Jori en Mara Joy samen omhoog om een foto te maken zodat ze ook de Glacier cache kunnen loggen. Ik kan ze met de verrekijker volgen en bestudeer gelijk een gedeelte van de gletsjer, dat er behoorlijk modderig en vies uitziet. Een klein kwartiertje later zijn Jori en Mara Joy weer bij de camper.

Mountain Goats
Even verderop kijken we even kort vanuit de camper naar Mount Kitchener. Deze reus van ruim 3500 meter ligt nog vol onder de sneeuw. Als we doorrijden, zien we opeens bovenop een berg een witte Mountain Goat staan en we stoppen op de vluchtstrook om foto's te maken. Eventjes later steekt ook een kleine Mountain Goat zijn kop over de bergrand. Ze kijken allebei rustig naar beneden. Het lijkt wel of ze in de gaten hebben dat wij allemaal foto's van hen staan te maken.

We stoppen bij het uitzichtpunt voor Tangle Falls, een mooie grillige waterval. Bij de Bubbling Springs draaien we de camper het parkeerterrein op, hier gaan we op zoek naar, hoe origineel, The Bubbling Springs cache. Bubbling Springs is een meertje met drijfzand. Terwijl Peter en Jori op zoek zijn naar de cache, vermaak ik me met wat takjes en het zand. Werkelijk alles wordt meteen door het bedrieglijke drijfzand opgeslokt. Als de cache gevonden is gaan we weer op pad.

Langzaam daalt de weg tot aan de vallei van de Sunwapta River. Aan de kant van weg staan bordjes die waarschuwen voor overstekende Mountain Caribous. Deze dieren hebben we nog niet gezien! We scannen de omgeving doorlopend af, maar wij zien er jammergenoeg geen een. Onze volgende stop zijn de ruim 22 meter hoge Sunwapta Falls aan het einde van een 1 kilometer lange toegangsweg. Het is een leuke stop, de Falls liggen vlakbij de parkeerplaats en met een beker koffie in de hand wandelen we lekker in het zonnetje op het geluid van het vallende water af. Vanaf een brug over de kloof staan we hoog boven de krachtige rivier en hebben we mooi zicht op het bovenste gedeelte van de waterval. Wanneer we onze koffie ophebben rijden we weer een stukje verder tot aan de Athabasca Falls. We merken dat we na al het natuurschoon van vandaag toch een beetje meren- en wattervallenmoe worden. We doen even een quick look en hijsen ons daarna weer in de camper op naar de laatste cache van vandaag. Mt Christie Cache vinden we bij een alleraardigste picnickplaats aan de Athabasca River.

Dan zien we als uit het niets weer een file van geparkeerde auto's op de highway bij Horseshoe Lake staan. Peter stopt de camper meteen, maar tegelijkertijd zien we de voorste auto's weer wegrijden. We zijn toch niet voor de tweede keer te laat? Terwijl we behoorlijk teleurgesteld nog even blijven staan, ziet Peter in zijn linkerspiegel dat een man een stuk terug in zijn eentje nog steeds foto's loopt te maken. Binnen een minuut is de camper gekeerd en staan wij bij de man. Een moederbeer met haar kleintje stappen rustig door het gras, al snuffelend en knabbelend aan blaadjes. Binnen een mum van tijd staan er weer wat auto's en campers stil. Opeens wordt moederbeer zich bewust van de enthousiaste menigte op de vluchtstrook en besluit zij om de weg over te steken. Wow, de beer passeert mij op zo'n 5 meter! Waanzinnig. Met moederbeer aan de andere kant van de weg kunnen we er natuurlijk op wachten dat ook het kleintje snel de highway over zal steken. En inderdaad, ook die maakt de oversteek. Ik maak zoveel mogelijk foto's, zonder echt te kijken hoe ze eruit zien. Dat komt later wel. Eenmaal aan de andere kant van de weg verdwijnen de beren achter het struikgewas verder het bos in. Wij staan, helemaal opgewonden, nog even na te genieten. Mensen komen vragen of ze onze foto's mogen zien en we moeten beloven om er, zodra we de gelegenheid hebben, een paar door te mailen.
moeder beer steekt over 1 moeder beer steekt over 2 moeder beer steekt over 3 daar komt het jong!
Helemaal vol energie zitten we weer in de camper voor de laatste kilometers van de Icefields Parkway. Maar dan is het opnieuw raak! Aan de linkerkant van de weg staat weer een beer. Met foto- en videocamera springen we opnieuw de camper uit. De 'berenwacht' is al ter plaatse en waarschuwt iedereen via de megafoon om bij de auto te blijven. Deze beer trekt zich echter niets aan van de mensenmenigte die ontstaat en gaat rustig door met eten. Wat een waanzinnig gezicht. Zeker 20 minuten genieten we van dit bijzondere schouwspel. Dan krijgt de 'berenwacht' er genoeg van en schiet een aantal lichtkogels af. Voor de beer het sein om het bos in te vluchten. Eventjes later is de file weer verdwenen en lijkt het alsof er niets is gebeurd.
volwassen zwarte beer op 10 meter!
In Jasper rijden we naar Campground Whistlers voor een kampeerplaats voor vanavond. We spotten nog snel een ree op de zijweg die naar de camping leidt. Whistlers is een enorm grote camping en bij het registratiekantoortje krijgen we plaats 15B toegewezen. Als we op die plaats aankomen blijkt dit wel een hele nauwe plek te zijn, waar we eigenlijk niet met onze camper inpassen. Maar weer terug naar het registratiekantoortje, daar krijgen we nu plaats 15L. Op die plaats passen we tenminste met onze camper. Met die wetenschap vertrekken we naar Jasper, voor een snelle fastfood hap bij de KFC/PizzaHut. Een uurtje later lopen we nog steeds onder de indruk van al het wildlife dat we vandaag hebben gezien met 1 overgebleven pizza weer naar buiten.

Terug op de camping zien we daar 4 Wapiti-herten lopen. Wapiti-herten zijn beduidend groter dan 'gewone' herten, waar een hert een schouderhoogte heeft van 1 meter, meet een Wapiti-hert tenminste 1.40 meter. We stoppen nog maar een keer en stappen uit de camper om wat foto's te nemen. De herten staan rustig wat sappige blaadjes te eten als ze plotseling ergens van schrikken. Twee herten schieten angstig de weg over en denderen dwars over een kampeerplaats waar twee mensen net hun vlees op de barbecue willen leggen. Peter staat met zijn rug naar dit gebeuren en wordt bijna door een van de twee briesende herten (briest een hert wel?) onder de voet gelopen als deze met grote passen van de camping weer terug het bos in rennen.
twee Wapiti herten op de campsite

Nog natrillend klimt Peter weer in de camper. Als de camper op onze overnachtingsplaats geparkeerd staat, controleren we toch maar even extra zorgvuldig of we de ramen en deuren goed afgesloten hebben. Immers best veel dieren hier in de omgeving. Als we een uurtje later in bed liggen vallen we echter heel snel in slaap en horen we helemaal niets meer.

5 caches, tientallen eekhoorns, 2 Mountain Goats, 3 reeën, 4 wapiti herten en 3 beren. Wow!

vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek