vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


18 juli 2008.


de camping eigenaar Na de vermoeiende dagen die achter ons liggen doen we het vandaag lekker rustig aan. Het is tenslotte vakantie nietwaar... Om half 10 staan we op en het is uiteindelijk 11 uur als we van Campground Whistlers wegrijden. Uiterst vriendelijk worden we uitgezwaaid door de campingeigenaar en zijn kornuiten, oftewel de vier Wapiti's. We gaan eerst in Jasper weer eens even wat inkopen doen want onze voorraadkastjes zijn alweer helemaal leeg. Het lijkt wel alsof je van al die buitenlucht steeds meer gaat eten :-). We pakken meteen maar even drie caches mee die in Jasper liggen: Sonny Anderson, Jasper Yellowhead Museum Cache en Daps at Home. Deze laatste cache ligt bij de maker 'Daps' in zijn voortuin. Wij parkeren onze camper voor Spruce Street nr. 800 en gaan aan de slag. Helaas is Daps is niet 'at home'. Alle caches vinden we eenvoudig en voordat we Jasper weer gaan verlaten, eten we onze bagels op in een klein parkje waar Jasper the bear (bekend van de Canadese strips) ons gezelschap houdt.

We gaan het Jasper National Park weer in om een kijkje te gaan nemen bij Medicine Lake en Maligne Lake. We verlaten Jasper, volgen een klein stukje van Highway 16, de Yellowhead Highway en slaan dan de 46 kilometer lange Maligne Lake Road in. Waarschuwingsborden langs de kant van de weg geven aan dat dit weer een Caribou gebied is en er geldt dan ook een maximumsnelheid van 60 kilometer per uur. Nou dat halen wij niet met de camper, wij proberen toch echt niet harder dan 50 te rijden. Caribous ontbreken immers nog steeds op ons Wildlife lijstje.

We maken eerst een korte stop voor de Four Valley View cache. Terwijl Jori, Peter en Mara Joy aan het zoeken zijn, bekijk ik de informatieborden en geniet van het uitzicht op de Maligne Canyon en Valley, The Whistlers met hun toppen op ruim 2400 meter en Mount Pyramid die zelfs 2760 meter hoog is. Ik lees dat de Maligne River aan zijn naam is gekomen door de Belgische priester Desmet. Deze had in 1846 nogal wat problemen om de Athabasca River over te komen met zijn paard en zijn bezittingen. Hij noemde de rivier een betoverde oftewel een maligne rivier en deze naam heeft het vanaf dat moment gehouden.

Terwijl we de Four Valley Rest area verlaten en verder over de Maligne Lake Road rijden, begint de lucht te betrekken. Op een gegegeven moment zien we Medicine Lake. We stoppen op een kleine parkeerplaats aan het begin van het meer. 's Zomers is dit een gewoon meer, maar in de herfst en in de winter verdwijnt het water van het meer door gaten in de bodem naar een groot ondergronds grottenstelsel. Wat overblijft is een modderige vlakte met wat waterpoeltjes. Door het smeltwater dat van de gletsjers afkomt wordt het meer sneller gevuld dan dat het leeg kan lopen. Hierdoor verandert de moddervlakte weer in een gewoon meer en niet zo'n kleintje ook! Aangezien het zonnetje niet schijnt rijden we nadat we de infoborden gelezen hebben weer door.
Lake Maligne

De Maligne Lake Road eindigt bij Maligne Lake, het grootste gletsjermeer van de Rockies en het op een na grootste van de wereld. Het meer is 22 kilometer lang en op het diepste punt 92 meter diep. Net als we aan komen rijden begint het zonnetje weer te schijnen, dat noem je nog eens geluk hebben. Wij maken wat foto's, het is tenslotte niet voor niets een van de meest gefotografeerde meren van Canada en kijken daarna nog even rond in de souvenirshop. Als deze volstroomt met Japanners houden wij het voor gezien en lopen we weer terug naar de camper.


We rijden over dezelfde weg weer terug, nog steeds speurend en speurend op zoek naar een Caribou. Het enige dier dat we tegenkomen is een ree die aan de rand van Medicine Lake aan wat blaadjes loopt te happen. Ik stap heel kort even uit om nog een fotootje te maken, maar aangezien we al heel veel foto's van reeën op de camera hebben staan, gaan we ook al snel weer verder. We draaien de Yellowhead Highway op en ineens zie ik aan de rechterkant in het struikgewas een beer lopen. We stoppen voor de verandering maar weer eens op de vluchtstrook. Het blijft handig dat dat allemaal zo maar kan, want we hebben nu toch al een behoorlijk aantal van dit soort stops gehad.


zwarte beer De beer loopt rustig door de berm en trekt zich weer niets van ons aan. Onze foto- en videocamera snorren weer helemaal op topsnelheid. Ik begin zo langzamerhand een echte geroutineerde berenfotograaf te worden! Na een tijdje loopt de beer het bos weer in en starten wij de motor weer. We rijden nog geen vijf minuten als we weer een beer zien lopen. Het moet allemaal niet gekker worden. Ook nu stoppen we op de vluchtstrook en volgen we de beer tot hij (of zij) verdwijnt in het bos. We rijden door op weg naar Miette Hot Springs, maar gaan daar toch echt niet al te vroeg aankomen want even later trapt Peter al weer op zijn rem. Aan de linkerkant van de weg staan twee Bighorn Sheep een beetje bedenkelijk te kijken hoe zij de Highway over kunnen steken zodat ze weer veilig en wel in de berm verder kunnen grazen.
Bighorn Sheep zoekt de klaar-over
Na een kwartiertje gekeken te hebben rijden we weer door. We komen langs Jasper Lake en Talbot Lake en steken een paar keer de Rocky River over. Bij het plaatsje Pocahontas duiken we rechtsaf de bergen in waar Miette Hot Springs ligt. Na 17 kilometer stijgen en wenden komen we om zeven uur aan op de parkeerplaats van de Hot Springs. Dit is met 53.9 graden Celcius de warmste warmwaterbron van de Rockies. We eten eerst onze doggy-bag van gisteren op, voordat we de Hot Springs ingaan. Bij de kassa betalen we voor ons vieren 18,50 Canadese dollar, oftewel 11,50 euries. Dat is toch echt spot- en spotgoedkoop!

Miette Hot Springs bestaat uit vier zwembaden waarvan de twee grootste gevuld worden door een drietal natuurlijke bronnen. Het grootste bad heeft een temperatuur van 39 graden Celcius, het tweede warme bad is 40 graden Celcius en de twee kleine koudwaterbaden zijn respectievelijk 20 en 16 graden Celcius, maar deze worden gewoon gevuld met leidingwater. De twee grote baden worden elke avond om 23.00 uur helemaal leeg gepomt en daarna gevuld met het water uit de bron. Gedurende de nacht koelt het dan af naar zo'n 40 graden, de regelapparatuur houdt daarna deze temperatuur vast door regelmatig nieuw, vers bronwater toe te laten. Het hele complex ziet er trouwens prachtig uit en wij kunnen dit dus van harte aanbevelen!

pfffff.....warm!

Wij vermaken ons kostelijk met het ontdekken van allerlei voor ons bekende mensen. Zo zien we Peter V., onze overbuurman van het Wolkenveld, maar ook Al-bertje onze bijnaam voor een wat dikkige dame die ongetwijfeld uit de buurt en dus uit de provincie Alberta komt en nog vele anderen. Een ree werpt zo nu en dan een blik over de schutting van het zwembad (!!) maar gaat daarna weer rustig door met grazen. Ik zie dit in het zwembad in Almere toch nog niet zo snel gebeuren. Na een uurtje of twee, het is inmiddels bijna 10 uur ('s avonds welteverstaan), houden we het voor gezien. We douchen ons nog een keer uitgebreid, want dit was er de afgelopen dagen op alle natuurcampings wel een beetje bij ingeschoten en gaan daarna helemaal opgefrist en wel met de camper de 17 kilometer weer bergafwaarts. Net voor elven rijden we een kilometer of twee buiten het plaatsje Pocahontas het terrein van de Pocahontas Campground op. We krijgen een mooi plekje. Voordat we helemaal warm en rozig ons bed in duiken, eten we eerst nog een stuk gegrilde kip. Of was het nou berenkip, nou ja, het smaakte in ieder geval berenlekker.

4 caches, 4 Wapiti's, 1 ree, 1 beer, nog een beer, 2 bighorn sheep, 1 ree en nog een ree.

vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek