vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


23 juli 2008.

Op de Ucluelet Campground zijn we deze morgen in no-time klaar. Douchen is geen optie, er zijn alleen buiten-wastafelbakken en door ons niet geinspecteerde toiletten. Wij houden het daarom veiligheidshalve bij een natte washand. Daarna eten we een broodje aan de picnicktafel, maar houden daarbij angstvallig alle verkeer in de gaten. We willen het graag bij jam, kaas en pindakaas houden als beleg :-). Ook de temperatuur werkt nog niet heel erg mee, die komt met heel erg veel moeite net boven de 10 graden. Zo rijden we al om negen uur weg. In het centrum van Ucluelet uploaden we, voor het restaurant waar we gisteren hebben gegeten, eerst ons reisverhaal van de dag van gisteren.

Als alle tekst weer op de site staat starten we de motor van de camper en rijden we naar Tofino dat op 35 kilometer afstand ligt. We volgen de weg door het mooie Pacific Rim National Park en arriveren na een uurtje rijden uiteindelijk in het vissersplaatsje. We gaan direct op zoek naar een locatie waar we tickets kunnen kopen voor een Whale watching tour. Geen echte moeilijke opgave want op iedere hoek van de straat zit wel een kantoortje waar op het raam vermeld staat dat er whale-watching tickets te koop zijn. De eerste de beste ticketboer waar wij naar binnen lopen, meldt ons vanachter zijn bureau dat we of laat in de middag of anders eventueel morgenvroeg mee kunnen maar echt niet eerder. Dat is natuurlijk helemaal niet handig voor ons, dus we lopen een stukje verder. Even verderop komen we bij het kantoor van Jamies Whaling Station. Daar kunnen we mee met de tour van 12.30 uur.

We hebben nog een ruime anderhalf uur als we een kapper zien. Aangezien het Jori voordat we op vakantie gingen niet was gelukt om nog naar de kapper te gaan, ruikt hij hier zijn kans. We gaan naar binnen en ja gelukkig, de kapper heeft wel tijd om wat aan Jori's lange haren te doen. Hij laat Jori plaatsnemen in een van de twee kapperstoelen en begint enthousiast te knippen en gaat daarbij zeer minitieus te werk. Hij is daarbij erg in zijn sas over zijn prestaties en vertelt uitgebreid hoe je het verschil tussen een goede en een slechte kapper kunt ontdekken. Ik zal het antwoord maar gewoon hier neerzetten: het gaat namelijk om de achterkant. Als het haar hier netjes op de haarlijn is geknipt, dan zit het met de rest van de coupe ook goed. Na een uur stevig doorknippen neemt hij Jori mee naar iets achter een gordijn. Het haar van Jori wordt voordat hij de zaak mag verlaten eerst nog even gewassen. De rekening bedraagt uiteindelijk 21 Canadese dollar, hiervoor is de kapper precies een uur met Jori's haar in de weer geweest en zeg nou zelf, het resultaat mag er weer zijn, toch...!
het kost een uur, maar dan komt het wel helemaal voor elkaar!stoer kapsel man! Awesome!
Het is inmiddels kwart over 12 en we melden ons weer bij het kantoor van Jamies Whaling Station. Daar krijgen we alle vier een dikke rode overal en handschoenen aangereikt. Als we onszelf erin hebben gehesen, kunnen we door naar de boot, een snelle Zodiac waaraan twee stevige motoren hangen, nl. 2x 200 pk. We varen de haven uit het open water op. Al na een paar minuten varen legt de kapitein de boot stil. Op een eilandje is hoog in een boom een adelaarsnest te zien. Het is even goed zoeken, maar dan zien we inderdaad een nest waarin een jong beweegt. Even verderop hoog in een andere boom zien we vader of moeder Bald Eagle zitten. Wanneer we wat foto's hebben gemaakt varen we weer verder. The Eagle has landed...! onze raceboot
Als we wat verder zijn, legt de kapitein de boot weer stil. Een groep zeeleeuwen ligt uitermate relaxed op de rotsen van een klein eilandje. Een van de kleine jonkies wil weten hoe het leven een stukje verderop eruit ziet en klimt daarbij helemaal over zijn moeder heen. Het is erg grappig om te zien.
een kolonie C-leeuwen
We gaan verder en de motoren gaan vol open. De boot, met ons erin natuurlijk, bonkt en klapt op de golven. De overal waar we het eerst zo warm in hadden, is nu geen overbodige luxe meer. Gelukkig ziet de kapitein opeens een zeeotter in het water en hij haalt het gas van de motor af. De zeeotter ligt op zijn rug met kop en pootjes omhoog in het water te dobberen en trekt zich, zo ziet het er tenminste uit, van de hele wereld helemaal niets aan. Wat een koddig gezicht. Ik doe mijn best om een foto van het beest te maken, maar door de golven is dat een heel gedoe.

de zee-otter is een beetje aan het uitrusten?
Als alle foto's genomen zijn gaan we op volle kracht weer door. Via de mobilofoon heeft de kapitein gehoord dat er Killer Whales, oftewel Orka's, zijn gezien. Onze billen bonken en klappen weer op de banken van de Zodiac en we blijven maar doorvaren. Opeens zet de kapitein de motoren (bijna) af, wij turen gespannen over de oceaan. Maar ja, waar moet je kijken, er is zoveel water. Na een minuut of tien al speurend over de wateroppervlakte te hebben gekeken zien we eindelijk een zwarte vin en iets daarachter nog een. Wow, inderdaad twee orka's.





Een orka wordt tussen de 4,5 en 9 meter groot, een pasgeborene meet bijna 2 meter. Het gewicht van een orka is gemiddeld zo'n 180 kilogram. Orka's zijn zwart aan de bovenkant en wit aan de onderkant. Bij hun oog hebben ze een groot wit vlak. Hun buik is wit, maar de buikvinnen zijn zwart. Een rugvin kan 1,9 meter lang worden. Elke orka heeft een eigen patroon, waardoor ze uit elkaar te houden zijn. Hier moet je echter wel een goed geoefend oog voor hebben. Orka’s leven met hun familie bij elkaar. De groepen hebben een grootte van één tot zeven dieren. De groepen blijven altijd bij elkaar, ook als twee groepen elkaar tegenkomen. De orka staat bekend als ‘killer whale’, omdat ze met groepen hun prooi aanvallen. Ze staan bovenaan de voedselpiramide en eten vis, zeevogels, zeehonden, walvissen en haaien. De groep werkt op open zee, ze gaan dan op hun prooi af, omsingelen hem, of jagen het kalf van de moeder weg. Ook stoten ze ijsblokken kapot en proberen op die manier een gevluchte zeehond te pakken te krijgen. Het is een keiharde strijd, die de prooi vrijwel nooit wint.





Dat zwemt dus op zo'n meter of 50 van onze boot vandaan. We zien de beesten een paar keer samen boven komen voordat ze weer helemaal in het water van de oceaan verdwijnen. Erg spectaculair. Wij varen een klein stukje door en gaan dan weer stil liggen wachten. Ook nu na een minuut of tien zien we weer een killer whale opstijgen uit het water. Het is een adembenemend gezicht, wat een gevaarte! Na een paar keer boven te zijn gekomen, is het beest weer verdwenen. Ik knip me een versuffing aan foto's in de hoop dat er zichtbaar zal zijn wat wij allemaal nu voor ons zien. De kapitein start de motoren weer en gaat met ons nog een stukje verderop kijken. En ja hoor, ook hier zien we twee orka's uit het water omhoog komen.


Na twee uur en vijf killer whales gespot te hebben gaan we weer terug. Met de golven mee vaart het een heel stuk comfortabeler dan op de heenvaart. We kunnen zelfs onder het varen wat foto's maken en in de golven ontdekken we nu ook zelf nog een paar dobberende zeeotters. Die beesten hebben het echt goed voor elkaar.
Iets voor half vier stappen we weer aan land, we zijn zo ongeveer 15 kilometer uit de kust geweest en wat voor een spektakel hebben we meegemaakt. Echt super. Bij Jamies Whaling Station stappen we uit onze overals, er staat een lekkere kop koffie en warme chocolade voor ons klaar die we op het terras opdrinken. Helemaal opgetogen en met twee souvenirs gaan we weer door. Bij een tentje iets verderop in de straat gaan we zitten voor een lekkere grote portie 'fish and chips'. Na onze middag op het water gaat dat er bij alle vier goed in!
de familie Faber in zeewaardige outfit










Na het eten stappen we weer in de camper. We rijden alvast een stuk terug richting Victoria. Als we net door het National Park Pacific Rim zijn, zien we opeens op een kiezelweg een beer lopen. Wij springen met de fotocamera de camper uit, maar door het stof is het niet zo goed mogelijk om een hele duidelijke foto te maken. De beer loopt steeds verder bij ons vandaan. We gaan weer verder en zien ineens aan de rechterkant van de weg nog een beer staan. Peter gaat vol in de remmen. Tot ons aller verbazing heet de weg hier "Faber Road" ! Hij keert de camper een stukje verderop en als we weer bij de plaats zijn steekt de beer de weg over, waarna hij in het bos verdwijnt.

Tegen negenen arriveren we in Nanaimo op de Brannen Lake Campground en deze campground ziet er godzijdank eindelijk weer gewoon uit als campground. Mara Joy gaat gelijk weer op zoek naar de playground. Met de muziek van radio Nanaimo FM op de achtergrond werk ik nog even aan het reisverslag. Het blijft al met al een heel getyp! Als het af is zoek ik samen met Peter nog wat bijpassende foto's uit om het geheel weer een beetje op te leuken. Vervolgens is hij ook nog even flink bezig om die foto's in de website in te voegen, zodat het geheel er een beetje leuk uitziet. We kunnen het verslag hier niet gelijk uploaden want ook op deze campground hebben we geen internet. Nou ja, dat probleem lossen we hopelijk morgen wel weer ergens op. Mara Joy is in de tussentijd in het bed van Jori in slaap gevallen en Jori kruipt voor een nachtje in het kleine bed van Mara Joy. Zijn benen bengelen ergens tot in de keuken.

Geen tijd voor caches, 2 bald eagles, 16 zeeleeuwen, stuk of 6 dobberende zeeotters, 5 killer whales, 2 beren en vlak voordat we het terrein van de camping opreden lagen er nog een stuk of 10 herten smakelijk voor zich uitkauwend in het gras.

vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek