vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


24 juli 2008.

Meteen als we wakker worden gaan we rijden. De koelkast is helemaal leeg en er is niets om te ontbijten. Bij de eerste de beste Safeway waar we langskomen, stoppen we. Met al onze recycables bij ons schieten we de supermarkt in.

Toen de voorbereidingen voor de Olympische Spelen in Beijing in volle gang waren, werd er een aantal ministers uit British Columbia op werkbezoek uitgenodigd. Dit omdat in 2010 de Olympische Winterspelen in Vancouver en Whistler gehouden worden. Wat de Canadezen echter het meeste van dit werkbezoek is bijgebleven is de enorme luchtvervuiling waar Beijing mee te kampen heeft. Toen men weer terug was is men in British Columbia als eerste provincie van Canada 'de vervuiler betaalt campagne' gestart, zodat de milieuverontreiniging in het land niet verder toe- maar af zou nemen. Zo wordt op benzine in British Columbia een hogere tax geheven dan in de overige provincies en is hier dus aanmerkelijk duurder. In Alberta betaalden we voor een liter 1 dollar 25, in British Columbia is dit rond de 1 dollar 45. Daarnaast wordt er in de supermarkten in BC heel veel gerecyceld. Overal hangen vuilniszakken waar je je blikjes bier/fris, melkpakken, juscans, frisflessen en nog veel meer in kunt dumpen. Bij de kassa meld je wat je hebt gedumpt en krijg je een refund.

Het kost iedere keer behoorlijk wat tijd voor we de supermarkt weer uit zijn, aangezien alle winkels minimaal het formaat van de Makro hebben. Maar een uurtje later staan we met een berg cinnamon buns en muffins en nog wat andere dingen weer buiten. Ontbijten doen we meteen op de parkeerplaats, jammergenoeg staan er geen picnicktafels! Na het ontbijt rijden we door naar Victoria. De Highway 1 South die we volgen gaat door allemaal kleine plaatsjes en om de paar honderd meter moeten we stoppen voor een paar verkeerslichten.

Tegen twaalven rijden we Victoria binnen. Wat direct opvalt is dat er overal bloemen zijn. Kleurige hanging baskets hangen aan alle lantaarnpalen en ook de riante tuinen staan vol met allerlei overdadig bloeiende planten. Met onze campert gaan we op zoek naar een parkeerplaats. Maar hoe we ook zoeken, we vinden nergens een plaats die groot genoeg voor ons huis is. Uiteindelijk zetten we de camper maar op hoop van zegen op de parkeerplaats van een appartementencomplex. We lopen richting het centrum en komen door een buurt waarin alleen maar authentieke Victoriaanse (hoe kan het ook anders in deze stad) huizen staan. Het ene huis nog mooier dan het andere en waar nog niet gerestaureerd dan is men hier druk mee bezig.
gerestaureerd woonhuis in Victorian Style Hotel The Empress
Even verderop komen we bij de Inner Harbour, waaraan ook het British Columbian National Museum ligt evenals het Fairmont hotel The Empress. Waar de andere Fairmont hotels in Lake Louise en in Banff echt waanzinnig afbreuk aan de mooie omgeving deden, past The Empress helemaal in de luxe uitstraling van Victoria. Paardenkoetsen met toeristen rijden er af en aan. In de haven is het een drukte van belang. Boten voor whale-watching tours komen en gaan, kajakkers peddelen rond, watervliegtuigen landen achter elkaar en stijgen even zo snel weer op en rondvaartboten maken hun rondes. Ook voor fietsen, brommers en electrische scooters kun je echter terecht. Langs de promenade treden straatartiesten op en maakt men de gebruikelijke karikatuurtekeningen, rijstkorrelsieraden en naamschilderijen.
levendige havenkom in Victoria Fotomodel Mara Joy met haar nieuwe hoed
Wij lopen de Bastion Square market in, waar een man met een kraam met zelfgemaakte hoeden staat. Mara Joy moet er natuurlijk eentje passen en ja hoor... de hoed past. Terwijl Peter wat dollaria gaat pinnen om te kunnen betalen vraagt de man honderduit over onze vakantie. Hij vindt het ontzettend leuk dat wij zo enthousiast over Canada en British Columbia zijn. Als Peter terugkomt met het geld uit de pinautomaat krijgen we 5 Canadese dollar korting omdat de hoed Mara Joy zo ontzettend leuk staat. Echt ontzettend aardig.

Weer terug bij de haven scoort Jori een t-shirt, nu kan hij tenminste iets schoons aan op de terugreis :-). Als we verder langs het National Museum lopen klinkt er opeens een carrillon. Uiteraard staat er een verklarend tekstbordje bij en we lezen dat het carrillon is geschonken door de Nederlandse gemeenschap in Victoria en in de jaren 70 door koningin Juliana officieel in werking is gesteld. Altijd leuk om te weten, nietwaar?
totempaal, Victoria Inner Harbour close up van totempaal
Als we bij de camper terugkomen vinden we een WARNING op onze voorruit. We staan geparkeerd bij een private property en niet op een campground! Alsof we dat zelf niet wisten... Nou ja, maar snel instappen en wegwezen. Het is geen officieel uitziend papier, maar een afgescheurd half A4-tje, dat kan nooit een bekeuring zijn. We rijden naar Beacon Hill Park om even een stukje strand 'te doen'. Vlak voordat we bij het strand zijn komen we langs het begin van de Trans Canadian Highway, een grote steen met daarop 0 Mile geeft het aan.

Strand is hier heel wat anders dan Zandvoort of Bloemendaal. Strand is een laag kiezels waarop ontelbare boomstammen liggen die zijn aangespoeld. Sil (de strandjutter) zou hier zijn geluk niet opkunnen, zo vol ligt het. Jori en Mara Joy maken als echte Nederlanders en toekomstige watermanagers een dam van de kiezels. Als de zon wat achter de heuvels zakt stappen we weer in de camper en rijden een stuk met onze camper door een waanzinnige villawijk. Gazonnen lijken wel met een maatlint op maat geknipt en worden omzoomd door ontelbare hortensia's, rozen en lavendel. Het zouden maar net je lievelingsbloemen zijn... De meeste huizen zijn meer dan prachtig maar wel veel te groot. Het is dat we geen mens op straat zien, anders hadden we ongetwijfeld een afkeurende blik gekregen omdat wij met onze camper het zo maar in ons hoofd halen over de wegen te rijden.

Tegen vijfen rijden we verder in de richting van de ferry waar we morgen weer mee zullen oversteken. We stoppen in het plaatsje Saanichton waar we een tweetal campings op de borden zien staan. We besluiten de camping aan te houden die aan de oceaan ligt. Als we daar aankomen krijgen we te horen dat de camping vol is. Heel erg vinden we het niet want hoewel de plaatsen over het water uitkeken, stond men wel heel erg hutje bij mutje. We keren en gaan op weg naar de tweede camping. Een stukje terug en dan ietsjes verder de andere kant op. Wanneer we bij Beachcomber Campground het terrein oprijden hebben we een behoorlijk deja vu gevoel met het verschil dat er hier wel plaats voor ons vrij is. Wanneer Peter de camper op zijn plek heeft gemanoevreerd, stapt hij de camper uit en staat midden in 'de woonkamer' van de buren. Alle campers hebben niet meer dan twee meter vrije ruimte, maar wel oceanview. Voor toiletbezoek staan een aantal 'dixies' opgesteld, douches zijn niet aanwezig, een speelplaatsje ook niet. Weer zijn we blij met alle voorzieningen in onze camper.

Bekomen van alle verwonderingen op de campground gaat Peter pannenkoeken bakken. Pannenkoeken naar authentiek recept van Aunt Jemima. Oftewel Amerikaanse pancakes, die hoe je ook je best doet, gewoon rijzen terwijl je ze staat te bakken. Als wij aan de picnicktafel zitten te smikkelen kijken de buren op twee meter afstand vanuit hun camper ons wel een beetje vreemd aan. Ontbijten om zeven uur 's avonds? Rare lui! Later werken we inmiddels traditiegetrouw het reisverslag bij. Daarna is Peter nog tot één uur in de nacht bezig om de foto's er netjes bijgeplaatst te krijgen, ik slaap inmiddels.


vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek