vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


26 juli 2008.

Al vroeg zijn we in de weer met bagage en koffers. Alle spullen moeten er nu toch echt in gepropt worden. Uiteindelijk redden we het en staan er drie Samsonites, 2 rugzakken, 1 laptoptas, 1 handtas, 1 fotocamera en 6 plastic tassen buiten bij de picnicktafel klaar. We ontbijten snel met alle restanten uit de koelkast en maken daarna de camper van binnen goed schoon. Het is negen uur als we wegrijden van de Campground en een half uurtje later arriveren we bij Go West.

Daar laden we onze bagage uit en moeten we even in de buurt blijven terwijl de camper op beschadigingen wordt gecontroleerd. Met een kop koffie is het goed uit te houden in het zonnetje. De controle verloopt soepeltjes en we hoeven alleen de credit card aan te spreken voor het extra aantal kilometers dat we gereden hebben. Na nog een tweede kop koffie worden we snel en comfortabel met al onze bagage naar het hotel, het Renaissance Vancouver Harbourside, gereden. Tegen half twaalf komen we daar aan en gelukkig is onze vierpersoons kamer al beschikbaar. We mogen direct naar onze kamer toe. Na vier weken zijn we weer terug in de stad waar we toen begonnen, best een gek idee.

Vancouver is de grootste stad van British Columbia en na Montrťal en Toronto de grootste stad van Canada. De stad, aan drie kanten omgeven door water, heeft zoín 560.000 inwoners, terwijl de agglomeratie waarvan het deel uitmaakt ongeveer 2,1 miljoen inwoners telt. In het noorden liggen de Coast Mountain Range waarvan de bergen meer dan 1500 meter hoog zijn en waarop je op heldere dagen een schitterend uitzicht hebt vanuit de stad. Vancouver, aan de brede Straat van Georgia, wordt afgeschermd van de Pacific Ocean door Vancouver Island. De stad en het eiland zijn beide vernoemd naar de Engelse kapitein George Vancouver die dit gebied ontdekte in 1792. De familie Vancouver kwam oorspronkelijk uit Nederland en heette toen Van Coevorden.

Na ons opgefrist te hebben storten Peter en ik ons op de bezienswaardigheden van Vancouver. Jori en Mara Joy hebben het zwembad van het Renaissance Hotel ontdekt en blijven achter in het hotel. Als echte toeristen, met de plattegrond in de hand lopen wij richting Gastown, het historische centrum van Vancouver.

In 1867 kwam de Engelse zeeman John "Gassy Jack" Deignton (1830-1875) met zijn Indiaanse vrouw en een vat whisky aan in Burrard Inlet, de baai waaraan Vancouver nu ligt. Hij vertelde de arbeiders van de plaatselijke houtzagerij dat als zij voor hem een saloon bouwde, hij hun whisky zal schenken. Binnen een dag was de saloon gebouwd en in bedrijf, als enige saloon in een straal van 12 kilometer. Vanwege het grote succes, opende hij al gauw een tweede saloon. Zijn uitgebreide en ellenlange monologen leverden John Deignton al snel de bijnaam "Gassy (breedsprakige) Jack" op. Het dorp dat rond de saloons en de houtzagerij ontstond werd Gassy Town genoemd wat later verbasterde tot Gastown. Op 1 maart 1870 werd, om het dorp een meer gedistingeerde naam te geven, Gastown officieel omgedoopt tot Granville. Veel zin had dit niet, want iedereen bleef het dorp Gastown noemen. Het kleine dorp kwam tot volle bloei toen in 1887 werd besloten er de transcontinentale Canadese spoorweg te laten eindigen. Tegenwoordig houdt Vancouver het vroege verleden in ere met de historische wijk, nog steeds genaamd Gastown. Met zijn rood betegelde straten, gaslampen, galerieŽn, winkeltjes en restaurants is Gastown de meest toeristische wijk van het huidige Vancouver geworden.

Leuke souvenirswinkeltjes wisselen elkaar af en voor we het weten zijn we bij de beroemde Gastown Steam Clock, ís werelds eerste door stoom aangedreven klok. Massa's toeristen zetten de Steam Clock op de foto en wij dus ook. Precies tegenover de klok zit een Starbucks waar we met twee heerlijke koffie op het terras gaan zitten. We hebben hiervandaan een prima uitzicht op de klok en op de toeristen, die met camera's in de aanslag staan te wachten tot de klok gaat 'steamen', hetgeen ieder kwartier gebeurt. Helemaal gezellig wordt het als een Italiaans mannen zangkoor zich bij de klok meldt en een paar liederen begint te zingen.

Wanneer we de koffie op hebben lopen we weer verder op weg naar Chinatown. We steken de straat over en belanden in een gebied waar geen souvenirswinkeltjes meer zijn. We zitten midden tussen de bedelaars en de junks. We lopen snel door en gelukkig heeft niemand echt aandacht voor ons maar echt prettig is het absoluut niet, integendeel. Mafkezen rennen als ongeleide projectielen rond met hun winkelwagens waarin ze al hun bezittingen en lege flessen bewaren. Anderen schreeuwen wat terwijl ze met zilverpapier en aanstekers aan het klooien zijn. Verschrikkelijk eng en dan te bedenken dat wij als Amsterdammers toch wel het een en ander gewend zijn.

Wij schieten Chinatown in waar de sfeer gelijk heel wat gemoedelijker is. Afgeladen winkeltjes met gedroogde kruiden, gedroogde vis, gedroogde paddestoelen en nog veel meer gedroogde waren. Wij hebben geen idee wat het allemaal is en wat je ermee moet. De bordjes die erbij staan maken het er ook niet duidelijker op. Toch besluiten we om als 'semi Chinezen', weliswaar van bijna twee meter lang, ook maar wat inkopen te doen. We vinden na lang zoeken kruidenthee, weldadig bij hoofdpijn en griep en potjes tijgerbalsem voor 2,80 Canadese dollar. Dat is nog geen Ä 2,00!










Met onze aankopen komen we bij het Sun Yat-sen park, naast een authentiek Chinees park ook een cultureel centrum. Het park is genoemd naar de Chinese politieke leider Sun Yat-sen (hoe kan het ook anders.) die de vader van het moderne China werd genoemd door zijn revolutionaire aanpak. Hij was de eerste (voorlopige) president toen de Republiek China in 1912 werd gesticht. We vallen midden in een cultureel evenement dat volgens de aanplakbiljetten 'Bringing the World tot the Heart of Chinatown' heet. Wij kijken eventjes naar een optreden van een Russische dans- en muziekgroep, maar dan wordt het toch tijd om weer terug naar het hotel te gaan.

We moeten weer door de schimmige buurt en nu het wat later is krioelt het echt van de wat vreemd uitziende personen en dan zeg ik het zeer netjes. Arm in arm hollen wij diagonaal over de rijweg om maar zoveel mogelijk de trottoirs te ontwijken. Behoorlijk opgelucht en met het zweet in de handen staan we een minuut of tien later weer tussen de toeristen in Gastown. Vanaf nu is het weer een gezellige wandeling terug naar het hotel. Jori en Mara Joy blijken nog steeds in het zwembad te dobberen als wij op onze kamer aankomen. Inmiddels loopt het tegen zessen en wordt het tijd om een restaurantje op te zoeken.

Dus lopen we een uurtje later weer terug naar Gastown waar The Old Spaghetti Factory zit. Het blijkt er verschrikkelijk druk en we moeten weer in de (wacht)rij. Gelukkig worden er om de haverklap mensen geroepen die aan tafel kunnen, het wachten duurt voor ons dan ook nog geen half uur. We krijgen een menukaart die bestaat uit allerlei soorten pastagerechten. Als we de kaart echter goed doorlezen, merken we dat bij het hoofdgerecht allerlei extra's worden geserveerd. Zo krijgen we salade of soep vooraf, onbeperkt brood met knoflookboter, gratis frisdrank refills, ijs en koffie. Begrijpen we dit echt goed??? Kost dit niet meer dan 15 Canadese dollar per persoon??? We laten het maar op ons afkomen en vallen van de ene verbazing in de andere. Er komt geen einde aan al het eten en de rekening bedraagt na afloop 60 dollar. Dat is 40 euries, 10 eurie per persoon! Buitengewoon goed gemutst zetten we, al uitbuikend, koers naar het klapstuk van de avond. Er is een groot vuurwerkspektakel in de stad. Drie landen, Canada, USA en China, nemen het tegen elkaar op en vanavond is de beurt aan de USA.



We moeten behoorlijk doorstappen om om tien uur bij de English Bay Beach te zijn waar het vuurwerk wordt afgestoken. Hoe dichter we bij het strand aankomen, hoe drukker het wordt. Uiteindelijk zien we een enorme mensen massa die van alle kanten naar de English Bay gaan. Vlakbij de bestemming staan al rijen bussen klaar om straks na afloop de bezoekers zo snel mogelijk weg te brengen naar bus-, metro- en treinstations. We hoorden al eerder dat er honderduizenden (!) bezoekers op deze internationale vuurwerkshow afkomen, wat een volk is er op de been..! De politie staat keurig opgesteld om orde te bewaken, dat betekent hier dus geen drank op straat, om over het achteloos wegwerpen van een peukje of blikje maar te zwijgen. 2000 dollartjes mag je zo maar even aftikken, staat op aanplakbiljetten te lezen. Strak land wel, Canada.

Vijf minuten voordat de show begint arriveren wij op de English Bay. Het vuurwerk is inderdaad een grande spectacle. In 25 minuten tijd wordt er voor een fortuin aan vuurpijlen de lucht ingeschoten en de oeh's en aah's zijn niet van de lucht. We laten ons na afloop door de mensenstroom weer mee terug naar het hotel voeren. Iedereen is opgetogen en praat over niets anders dan het prachtige vuurwerk, de sfeer is uitermate relaxed zoals we dat al zoveel keer in Canada zijn tegengekomen. Als we tegen elven in onze hotelkamer aankomen is het voor Jori en Mara Joy de hoogste tijd om hun bed in te duiken. Peter en ik doen nog iets met een laptop en wat foto's, het resultaat daarvan zien jullie online.




vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek