vorige dag - volgende dag - route overzicht - schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek


30 juni 2008. Canada, here we come...!

Vandaag is het dan eindelijk zover, de reis naar Canada gaat beginnen. Allereerst ontvangt Peter de zoenen en kado's voor zijn 50e verjaardag. Het grote kado is natuurlijk deze reis die door Jolanda helemaal is voorbereid. Er zitten al honderden uren werk in, het draaiboek is een enorm boekwerk geworden. De laatste kleding, schoenen en toiletspullen komen naar beneden, Peter pakt de drie koffers strak in. Samen met twee tassen ziet de hoeveelheid er goed uit, maar de koffers zijn wl zwaar! Bets en Bert komen even na tien uur voorrijden, we hebben nu toch nog wat tijd over dus we zetten nog maar een bakkie koffie. Rond 10.30 uur worden we naar station Almere Muziekwijk gebracht waar we 4 kaartjes kopen naar Schiphol. De trein is zowaar precies op tijd om 10.56 uur en we sjouwen de hele berg de coupé in. Nu zijn we dus echt op reis, op naar Diemen Zuid! Oke, en Duivendrecht, Rai, WTC natuurlijk... daar is onze eindhalte al, roltrap op naar vertrekhal 3, rij 20. Maar....., wat een mensen bij Martinair! Het ziet er letterlijk zwart van het volk. Blijkbaar is Vancouver niet de enige vlucht vandaag. We kijken uit over een zee van vakantiegangers, met bestemmingen als Paramaribo, Aruba en Canada natuurlijk. Veel oponthoud is er niet en ook bij ons gaat het inchecken vlotjes. Na de douane is er nog tijd om even een snelle hap te halen, plus een korte stop bij de tax free Bruna voor een boekje voor onderweg. smullen hoor! We treuzelen wel een beetje bij de boarding, want we vinden het niet nodig om al snel in het vliegtuig te zitten. Als vrijwel iedereen door de controle is gelopen, stappen wij ook maar op de X-ray apparatuur af. Laptops, fototoestellen, telefoons, geld, riemen... alles gaat in de bekende bakken er door heen. Bij Mara Joy knipperen alle lampen van het controlepoortje. Yes die wordt gefouilleerd door de beveiligsters. Gaaf! In het vliegtuig, een Boeing 767, zoeken we ons stoelen. We hebben 2 + 2 stoelen pal achter elkaar. Met een paar minuten vertraging kiest ons vliegtuig eindelijk koers richting Vancouver, het is nu 14.20 uur.

Tijdens de vlucht zitten we redelijk goed. Gelukkig heeft Jolanda een upgrade gekocht voor ons, dus we hebben meer beenruimte, een personal entertainment systeem (god, we krijgen een soort clini-clown die ons komt vermaken??) en een "luxe koffie service", maar wat dat nu weer is, dt is ons ook na de vlucht nog volslagen onduidelijk! Dat entertainment gedoe blijkt een soort portable video systeem te zijn, we kijken alle vier maar zoveel mogelijk films en zo nu en dan lopen we wat heen en weer door het vliegtuig. Bijna 10 uur vliegen is toch wel lang hoor... Het eten gaat er mee door, maar meer ook niet. Een stewardess kiepert een sloot water over Jolanda d'r broek. Een doekje brengen om te deppen lukt echter niet. Wel een beetje lomp dus. We hebben wl schik over de purser, die door Jori gelijk als een lok-homo wordt gedoopt. Nou..., het ws er eentje, dat was duidelijk. Met nog twee uur te gaan meldt de captain ons geruststellend dat "we een probleem hebben aan boord". Je schrikt toch even, maar het blijkt dat de waterdruk is uitgevallen. We krijgen geen koffie meer (ai) en ook de wc's mogen niet meer doorgespoeld worden. De stewardessen en de lok-homo hebben gelukkig nog een kratje Spa Blauw ergens in een hoek van het vliegtuig staan. Diegenen die het echt niet meer halen tot de luchthaven mogen hun plasje met Spa wegspoelen. Onwaarschijnlijk luxe, dat vliegen met Martinair!!!




We landen, keurig op schema, om kwart over twaalf 's nachts volgens de GSM's, maar om 15.15 uur volgens de luchthaven klokken. De bagage ligt supersnel op de banden, waarna we door kunnen naar de douane. De vriendelijke vent wenst 'us guys an awesome great vacation in Canada'. We rollen met onze koffers door naar het busstation. Je wilt alles meemaken, dus even dom kijken en we hoppen de bus in. De buschauffeur kan onze net gepinde canades dollarbiljetten echter niet wisselen. We mogen gratis van hem mee. Een canadese meid meldt zich bij Peter, zij legt hem graag uit waar we uit de bus moeten stappen, want we moeten nog een keertje overstappen. In de nieuwe bus herhaalt het wisselprobleem zich, dus opnieuw rijden we met zijn allen gratis verder. Na een half uurtje begrijpen we van de buschauffeur dat we er zijn. Het hotel blijkt inderdaad vlakbij de bushalte. Het inchecken verloopt weer soepeltjes en eindelijk komen we op de kamer. We rusten eventjes een klein beetje uit. Dan gaat de laptop aan en gaan we testen of we op internet komen. Na een minuutje of twintig lukt het. Jippie!

We maken een kleine wandeling in de omgeving. Bij het Nelson Park zoeken we onze eerste canadese cache: It's Chilly in the Mole Hill. In een buurtje waar allemaal prachtige gerestaureerde Victoriaanse huizen staan vinden we de cache na heel wat hoofdbrekens. Aan de deur van een van de huizen hangt een buitenthermometer, waarin de cache blijkt te zijn verstopt! De dame die net uit haar huis komt als wij aan het zoeken zijn, weet van niets. Jori logt zijn eerste Canada cache


We gaan op zoek naar een eetgelegenheid. Moe als we zijn, valt dat nog niet mee. Uiteindelijk lopen we maar een Mexicaans eethuisje in waar we samen 8 taco's naar binnen werken en 4 flesjes chocoladedrank, even nog maar geen alcohol in deze toestand. Doodmoe komen we weer aan op de hotelkamer en al snel liggen er 4 nederlanders diep in slaap op kamer 209...!




vorige dag - volgende dag - route overzicht
schrijf een bericht in ons gastenboek - bekijk hier ons gastenboek