Categorie archief: Mei 2012

Bonne chance demain Nicolas et Francois…

Nederland viert Bevrijdingsdag. De Fransen moeten nog een paar dagen wachten, zij vieren Bevrijdingsdag op 8 mei.

Met de stofzuiger ga ik La maison Rouge door. P en MJ pakken in de tussentijd de auto in. Na afscheid van de Nederlandse buurtjes en René te hebben genomen, rijden we naar de Intermarché. Met een volgetankte auto, 2 stokbroden, 24 flessen Oasis, 2 flesjes pizza olie en wat zakjes lekkers volgen we vanuit La Machine de navigatie die ons een kleine zijstraat instuurt.

Even later verdwijnt het asfalt en zorgen de hoge graspollen voor een onafgebroken gepiep in de auto. Het pad wordt steeds smaller en smaller en uiteindelijk komen we uit bij een hek. Het hek zit uiteraard op slot en we moeten keren. Na deze zelfs vanuit toeristisch oogpunt onzinnige route draaien we een kwartier later alsnog de D18 richting Nevers op.

Uiteindelijk parkeert P de auto om iets over zessen op onze inrit. En ook nu is het uitpakken weer zo gebeurd!

L’art de La maison Rouge…

De zon prikt al vroeg door de kieren van de luiken van de slaapkamer. Door het raam aan de andere kant van de kamer zie ik blauwe lucht. Fijn, vandaag weer mooi weer. In de kamer schuif ik de gordijnen open en de warmte stroomt naar binnen. Uit de keuken komt de geur van versgebakken brood. Lang leve de broodbakmachine met timer. Met een kop koffie word ik langzaam maar zeker wakker. Vandaag is het de laatste dag van onze midweek La maison Rouge. Dat betekent naast studie, werk- en privémail ook koelkastleegeetdag, tuinopruimdag, zonzitdag, klikoleeggooidag, inpakdag, geopendeflessenleegdrinkdag, en algehele schoonmaakdag. En dat allemaal op deze ene vrijdag, 4 mei.

Na het buitendiner van gisterenavond kunnen we nu ook buiten ontbijten. Na het ontbijt gaan P en ik aan de slag. MJ installeert zichzelf met een boek in de zon. De kliko’s vullen met tuinafval is nooit een probleem in La maison Rouge. Gelukkig is het resultaat van alle inspanningen wel steeds meer en beter zichtbaar.

In de namiddag komen er in hoog tempo inktzwarte wolken aangedreven. P en ik moeten rennen om alle spullen op tijd binnen te krijgen voor het onweer losbarst. Terwijl P en MJ naar de déchetterie rijden komt de regen met bakken naar beneden, hagelstenen stuiteren op de grond. Planten watergeven is niet meer nodig vandaag. De bui trekt richting Rouy, bij de déchetterie wordt vast even gewacht tot deze is overgetrokken.

Een half uurtje later lijkt het alsof er geen onweer en geen hagelbui is geweest. De lucht is weer helemaal opengetrokken, de temperatuur is wel een paar graden gedaald.

Na de broodjes met kaas en ham en de eerste schoonmaakactiviteiten lopen we naar G&L voor een afscheidsborrel. Uit het zuiden van Frankrijk komt een telefoontje dat vriendin S. daar in het ziekenhuis is opgenomen. Lieve S. we denken aan je en duimen voor je!

L’un des plus beaux villages de France…

Nog voor achten gaat de man van de gemeente, of is het toch de buurman, aan de slag. Het is de hoogste tijd dat het gras in La Chapelle wordt gemaaid. Hij pakt zijn bosmaaier en vanaf dat moment produceert hij alleen nog maar lawaai, veel lawaai, heel veel lawaai… Zo nu en dan zie ik zijn hoofd opduiken tussen de rode bladeren van de glansmispels, die op de erfgrens staan. Gelukkig gaat de man gedegen en zeer minutieus te werk. Geen graspolletje ontsnapt aan de lawaaierige bosmaaier.

De meteo voorspelt voor vandaag een prachtige dag. Zon en een temperatuur boven de 20 graden. Tegen elven is de mist uit de dalen opgetrokken en rijden we op ons gemak naar Apremont-sur-Allier. 5 Kilometer voor het dorp stoppen we eventjes bij het aquaduct van Guétin. De dubbele sluis is een indrukwekkend stukje architectonisch vernuft over de Allier en al sinds 1838 operationeel.

In het Middeleeuwse dorp Apremont is het rustig. Bij de Brasserie du Lavoir bestellen we een café creme, een colaatje voor MJ en een calorierijke tarte maison. Op het terras zitten veel Nederlanders en onze tarte maison krijgt bij hen ook al snel gretig aftrek.

Na de ‘lunch’ maken we een wandeling door de jardin botanique. Een prachtig onderhouden, uitgestrekt landgoed waar toch wel een aanzienlijk aantal tuinlieden werkzaam moet zijn.

Veel bloemen en planten staan er nog niet in bloei. Maar vanaf de banken, die her en der op het gras verspreid staan, heb je een prachtig zicht op de mooie doorkijkjes en de bijzondere bomen.

Via de Chinese brug komen we terecht in Turkije.

Daarvandaan lopen we door naar Rusland. De Russische Belvédere hangt vol met tegelpanelen, gemaakt in de aardewerkfabrieken in Nevers. We verlaten Rusland en komen bij de bogen met Gouden – en Blauwe regen en de witte tuinen in de stijl van de wereldberoemde Engelse Vita Sackville West.

Tegen vieren zijn we weer terug bij La maison Rouge. MJ en ik zitten net met een apéro op het bankje in de zon als buurvrouw L met dochter aan komen lopen. P schenkt snel extra glazen in. Het duurt niet lang of we zien de baret van René boven de rietpluimen uit aankomen. Paulette volgt als René met een biertje in zijn hand op zijn eigen enthousiaste wijze een lang verhaal staat te vertellen. We praten over de verkiezingen, die zondag worden gehouden. René twijfelt of hij zal gaan stemmen aangezien zijn kandidaat de tweede ronde niet heeft gehaald. Ik probeer hem ervan te overtuigen dat als hij niet gaat stemmen, hij ook zijn recht verliest om te klagen. Iets wat hij toch graag mag doen.

Over zevenen rijden we naar Vandenesse. Klokslag half 8 parkeert P op de grassige parking van L’Entrepot de la Gare. Rob en Corrine hebben de tafels op de veranda gedekt en voor de eerste keer dit jaar eten we weer buiten.

Met uitzicht op de landerijen en de ondergaande zon krijgen we het ene na het andere lekkere gerecht voorgeschoteld:

getoast stokbrood met geitenkaas, honing en pijnboompitten

asperges in botersaus, ei, ham en salde

boeuf bourguignonne met salade en appelcompote

kastanjepuree met creme fraiche en walnoot.

Na de cappuccino nemen we weer afscheid van Rob en Corrine. De temperatuur is inmiddels behoorlijk afgekoeld en bibberend lopen we terug naar de auto.

In Cercy la Tour wordt P aangehouden. Alcoholcontrole. Dankzij de lekkere appelsap van Rob blaast P 100% groen en met een ‘impeccable’ van de gendarme mogen we verder.

 

Le jaune du colza…

Lang voordat de vuilnisauto het pad opdraait ben ik wakker. Zodra het licht is stap ik het bed uit en ga koffie zetten. De zon laat het afweten, het is behoorlijk bewolkt en de meteo belooft voor vandaag niet veel meer. Met een kop koffie kruip ik naast de houtkachel en met mijn laptop op schoot werk ik mij door een berg mailberichten heen.  Om half 10 zijn ook P en MJ wakker, gevoelsmatig heb ik er dan al meer dan een kwart werkdag opzitten.

Na het ontbijt gaat P met de gras- en bosmaaier aan de slag. René is zo lief geweest om ons gras alvast te maaien, maar heeft in zijn enthousiasme hele hoeken overgeslagen. Terwijl ik de uit Nederland meegebrachte Franse geraniums (hoe verzin je het) in de potten bij de voordeur zet, duikt MJ het Habbo-hotel in op haar laptop.

Wanneer het gras weer egaal van lengte is en er een aantal potjes tafeltennis zijn gespeeld, rijden we naar Décize voor de boodschappen. De velden onderweg zijn felgeel gekleurd door het bloeiende koolzaad. Het is een fantastisch gezicht.

Met een aanzienlijke hoeveelheid boodschappen, voldoende voor de komende dagen, de terugreis en het thuisfront, komen we weer aan bij La maison Rouge. P duikt nog even de tuin in terwijl MJ en ik binnen aan ons huiswerk gaan.

Iets over half 8 rijden we naar La Tosca, de pizzeria in Rouy, zoals we vaker meemaken, blijkt de tent gesloten te zijn. We keren en rijden langs La Chapelle terug de andere kant op. Roma Antica in St. Léger des Vignes is echter ook gesloten. In het centrum van Décize vinden we een pizzeria die wel open is. Binnen zit één dame aan een tafeltje naar buiten te staren. Wij besluiten geen bijdrage te leveren aan de gezellige ambiance en rijden verder. Bij het uitrijden van Décize zien we nog een andere pizzeria, op de deur staat ‘ouverte’, maar het licht brandt niet. Na een uur zijn we weer terug in La maison Rouge. Terwijl P de houtkachel opstookt, maak ik een groentensoepje met stokbrood en Franse kaas klaar.

Rien à declarer…

Na een lange Koninginnenacht met muziek en bier en een drukke Koninginnedag met uitsluitend oude meuk rijden P, MJ en ik op de dag van de Arbeid naar La maison Rouge. In de haast heb ik her en der wat spullen bij elkaar gegrist, wat ertoe leidt dat we met een bijna lege auto op pad gaan. Niet verkeerd, want dit geeft mij mooi de gelegenheid, na wat nachten met toch te weinig slaap, mijzelf met een kussentje op de achterbank te posteren.

Zonder problemen bereiken we de Belgische grens. De E19 die afgelopen weekend niets anders was dan een niet te overbruggen stuk asfalt rijdt goed door. P moet zo nu en dan zelfs denken om iets af te remmen voor al dan niet verdekt opgestelde flitskasten.

Bij onze reguliere stop in Hénin-Beaumont testen we bij de McDo een McBaguette, die als proef 6 weken op de kaart staat. Het is een krokante Franse baguette met een burger, bataviasla, mosterdsaus en Emmentaler kaas. Het is grappig om te ervaren dat de Fransen er telkens in slagen om het fastfood aanbod zo te ‘verfransen’, alhoewel wij hebben natuurlijk onze eigen Mckroket. De McBaguette smaakt in ieder geval prima en de koffie misschien nog wel beter.

In Parijs lopen we door een politiecontrole half op een rijbaan en een paar onvoorzichtige motorrijders die een behoorlijke kijkersfile weten te veroorzaken wat vertraging op. Daarna kan het gas weer op de plank. Achter het glas is het lekker warm, de zon staat hoog aan de hemel.

Het is net iets over zessen als we La Chapelle inrijden. Onze 3 kratten met spullen zijn zo uitgeladen. We kunnen René en Paulette gaan begroeten. Na de min of meer obligate vragen over de gezondheid van beiden en de laatste nieuwtjes over de levende have lopen we door naar G&L. Eventjes later zitten we daar op het terras met een biertje en een ‘blanc’. Het duurt niet lang of René en Paulette komen de hoek om en schuiven ook aan. Als de zon onder gaat nemen we afscheid, tijd voor een warme kop soep en een stokbroodje. Morgen is er weer een dag.