Henk…

Vanmorgen is in Flevoland -23 graden gemeten; hier in de Bourgogne is de temperatuur niet verder gedaald dan -17. Door de kou heb ik vannacht toch niet echt lekker geslapen, het gevolg is dat ik net als ik wil opstaan weer in slaap val. Om half 10 springen we ons bed uit; al over een uurtje komt Henk, de aannemer langs.

Henk komt stipt op tijd in zijn oranje auto aanrijden. Bij een kop koffie maken we kennis. Henk heeft een jaar of 14 geleden zijn boeltje in Nederland ingepakt en woont nu permanent in een klein dorpje zestig kilometer verderop. Daarnaast is Henk goed in alle soorten verbouwingen.

Samen met Henk doen we een rondje langs onze ruine. Als kenner overziet hij de situatie van de losliggende Ardoises op het dak en de status van de gordingen. Gelukkig ziet hij mogelijkheden, die aansluiten bij onze ideeën. Met behoud van het aanzicht gaat Henk uitzoeken hoe het dak naar beneden gehaald kan worden. De muren kunnen recht worden gehouden met behulp van trekbalken en de stenen blijven op hun plaats als ze worden afgevoegd met cement.

Binnen warmen we op met een tweede kop koffie. Met Henk stellen we een plan van aanpak op. Na een paar foto’s van de ruine neemt hij afscheid van ons. Over een week of wat horen we meer van hem.

Als P zijn pot Acrylkit leeg heeft, rijden we naar Décize om wat boodschapjes (lees: drank) in te slaan. Bij de ingang van de Brico worden P en ik aangesproken of we wat diervoeder willen kopen voor het dierenasiel. De dame hoort dat wij Nederlanders zijn en haalt direct één van de andere vrijwilligsters op: een Nederlandse die in Décize woont. Na een lang verhaal en een kleine donatie kunnen P en ik eindelijk de Brico uit.

Het is prachtig zonnig weer en via een route touristique rijden we terug naar La Maison Rouge. We zijn net binnen als Pierre-Henri onze buurman aanklopt. Hij is nieuwsgierig naar onze progressie met de ruine. Ik geef hem een status update en gelukkig is hij er tevreden mee. Zelf heeft Pierre-Henri ook nog leuk nieuws: in mei komt er in La Chapelle weer een klein inwoonstertje bij.

Omdat de keuken al schoon is, omdat het in de keuken koud is, omdat  … eten we een hapje bij de pizzeria in St. Léger des Vignes. Het is tegen achten, maar toch zijn wij de eersten die het restaurant binnen komen. We krijgen een lekker centraal tafeltje: pontificaal in het midden.

De pizza’s zijn lekker: een Spécial canard, of Canard spécial voor P en voor mij een Carbo zoals de patronne luidt aan de pizzabaas doorgeeft. Na een cappuccino storten P en ik ons weer de kou in. Terug in La Maison Rouge stoken we de houtkachel nog maar eens flink op: buiten is het -10 graden.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *