Les crepes de Paulette…

Ik word wakker met een ijs- en ijskoude neus. Met enige moeite draai ik mij om in bed en verbrand daarbij zowat mijn billen. De elektrische deken staat nog steeds op de hoogste stand.

De zon is al een uurtje of wat op; buiten is het nog -7 graden maar de temperatuur in de woonkamer achter het glas is al gestegen tot boven de nul graden. Met een kop koffie erbij zet ik alle kachels op stand hoog en ga broodjes bakken. Na het ontbijt doet P een rondje apparaten en al snel komen de uitlaatgassen uit zowel de garage als de berging. Zelfs de eigenwijze La Maison Rouge eend, toch beter op zijn gemak in de zomer tussen de wuivende lavendel, trekt zich weinig aan van de kou en start zonder problemen.

Ik loop naar René en Paulette om ze na onze maandenlange afwezigheid gedag te zeggen. In de keuken komt mij een enorme warmtegolf tegemoet, de houtkachel kraakt van de berg boomstammen die het moet verstouwen. René is niet thuis, hij doet zijn dagelijkse ronde langs vrienden en vrijheid. Samen hangen Paulette en ik boven de houtkachel. Het zweet druppelt in mijn nek, terwijl Paulette vertelt dat ze het huis nauwelijks warm gestookt krijgt. Na een kwartier houd ik het echt niet langer uit van de hitte. Met een uitnodiging voor P en mij om vanavond crepes te komen eten neem ik snel afscheid.

Al in de verte hoor ik René aan komen lopen. Niet veel later gaat de deur van La Maison Rouge open. Zoals altijd meldt René zich in een stortvloed van woorden. In krap een half uur neemt hij de afgelopen maanden met mij door. Wanneer ik sommige van zijn verhalen voor de 3e keer langs hoor komen, begeleid ik hem langzaam maar gedecideerd naar de voordeur. Het is tijd voor zijn déjeuner, Paulette zit vast en zeker op hem te wachten. Voor onze lunch laat hij een stuk Rosette du Morvan achter!

Na de lunch doen we het even rustig aan. Ik studeer wat terwijl P zorgt voor een snelle internetverbinding. Na de thee is het tijd om wat boodschappen te doen. Even iets lekkers voor Paulette halen voor vanavond.

Met een handje vol boodschappen komen we terug van de EleClerc. Terwijl P een zak koekjes aanbreekt, wacht ik met een glas port af tot het half 8 is.

Precies op tijd komen we de keuken van het huis van René en Paulette binnen. René heeft al een hele stapel crepes gebakken en de keuken inclusief woon-/eetkamer staan volledig blauw van de rook. Met ogen die tranen gaan we uiteindelijk, ook om niet al te groot te lijken, maar zitten aan de eettafel. Als René de crepes klaar heeft wordt het sein gegeven om een drankje in te schenken. Met een glas Pastis proosten we op een goede gezondheid. Paulette heeft een heerlijke charcuterie-schotel als voorgerecht gemaakt. De schotel is voor onze Hollandse begrippen even wennen in combinatie met de pannenkoeken, maar de vleeswaren smaken heerlijk.

Tijdens de crepes behandelen René en ik alle mogelijke gespreksonderwerpen. De politiek, de crisis en de gezondheid inclusief het hele medische dossier en bijbehorende rontgenfoto’s van de prostaat van René komen op tafel. Als we onze buikjes helemaal vol hebben gegeten volgt het kaasplateau en wordt er nog een stokbrood aangesneden. De kop koffie van Paulette drinken we dankbaar op, maar na een laatste ‘petit gateau’ wordt het hoog tijd om afscheid te nemen. Enigszins suf geluld lopen P en ik terug naar La Maison Rouge. Daar zet P in de ijskoude slaapkamer de elektrische dekens aan en drinken we nog een laatste glaasje. In de woonkamer snorren de kachels en is het behaaglijk warm.

2 gedachten over “Les crepes de Paulette…

  1. Mooi rooie eend.
    We hadden ooit een blauwe (tja hoe kan het ook anders)
    hebben haar weggedaan voor ’n VISA.
    Heb nu nog spijt 🙁
    Maarja misschien ooit…… wie weet.
    Groetjes cobi

  2. wij hadden ooit een gele eend,rijden met de baby! ach ja,weer lang geleden net als onze komst naar la CHapelle. Maar met jullie daar in de buurt zal het wel weer gezellig wezen. Geniet en tot de volgende keer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *