Bonjour la France…

Het vriest dat het kraakt in Nederland en dus ook in de Bourgogne, daar zelfs nog een paar graadjes heftiger. Voor ons aanleiding en hoog tijd om een wintercheck te doen op de leidingen en de status van de scheuren in de muren van La maison Rouge. Zo komt het dat P en ik vandaag in de vrieskou de deur van ons comfortabel warme huis achter ons dicht trekken en op weg gaan naar onze door en door koude, niet geïsoleerde en bevroren boerderij. Je moet maar durven en ondanks dat we onze elektrische dekens bij ons hebben, doen we dat eigenlijk niet…

De Vito wordt voornamelijk volgeladen met zakken soep en warme kleding, met enige spijt laat ik mijn skipak achter. Niet voor overdag want geskied wordt er niet in La Chapelle, maar voor ’s nachts. Als ook de houten tuinset, die ik bij elkaar heb gespaard met de spaarpunten van dr. Oetker, achterin staat kunnen we weg.

Het is net iets over tienen als we de A1 opdraaien. Woensdagmorgen, -6,5 graden C en nauwelijks auto’s op de weg. Met de zon op de voorruit is het in de Vito lekker warm. Zonder problemen bereiken we de Belgische grens. In België wordt er ondanks de temperatuur onder nul aan de weg gewerkt, gelukkig staat er geen file. In no-time bereiken we de Franse grens.

Bij de Mac in Henin-Beaumont strekken we onze benen en drinken we een beker Cappuccino Daim. Als we m op hebben, gaan we weer snel verder. De zon schijnt nog steeds en het is toch wel erg prettig dat er nauwelijks verkeer op de weg is.

Bij Porte de Bagnolet in Parijs moet P voor de eerste keer remmen voor langzaam rijdend verkeer. Het oponthoud is echter niet dramatisch. Voor we het weten rammelen we het slechte wegdek van de A6 op.

Nog voor het donker is parkeren we de Vito voor de deur van La maison Rouge. Zonder klemmen gaat de voordeur open, ik loop linea recta door naar de houtkachel. De adem verlaat in kleine wolkjes mijn mond, de temperatuur is waarschijnlijk net iets onder vriespunt. Terwijl P de spullen uit de Vito haalt, warm ik soep en broodjes op. Voor erbij een flink glas port, het Senseo apparaat ontdooit langzaam maar zeker op de kachel.

Chatou de Sarreguemines…

Het is al weer eventjes geleden dat we in La Maison rouge zijn geweest. Reden voor onze Nederlandse buurtjes G&L om ons een keer bij hen thuis in Nederland uit te nodigen zodat we samen weer eventjes gezellig kunnen bijkletsen. L is inmiddels, door mij aangestoken, haar eigen weblog gestart. Op La domijn worden uitvoerig alle verhalen over het reilen en zeilen in La douce France verteld. Erg leuk is het dat er zo nu en dan ook uitermate smakelijk wordt geschreven over P en mijzelf.

Al een paar dagen loop ik na te denken wat we als aardigheidje mee kunnen nemen naar G&L. Iets voor La domijn, dat staat vast, maar wat..? In mijn rommel- annex studeerkamer, waar meer rommel staat dan dat er gestudeerd wordt, doorzoek ik al mijn brocante trouvailles. In een hoek onder een berg andere spullen stuit ik op een grote stapel Franse ontbijt-/dessertborden van Sarreguemines. Hebbes, helemaal leuk en ook nog toepasselijk. Ik pak de bordjes voorzichtig in in meters bubbelplastic, al met al wordt het een enorm pakket. En wie weet zie ik de bordjes nog eens terug in La domijn.’

Over de oorsprong van de fabriek en het Chatou-servies google ik onderstaande info bij elkaar:

Het plaatsje Sarreguemines is over de hele wereld bekend geworden door de aardewerkfabrieken, ontstaan in 1790. Met Napoleon als één van de belangrijkste klanten en een geweldige opdracht om de tegels van Sarreguemines als muurversiering aan te brengen bij de aanleg van de Parijse metro breidt de fabriek zich razendsnel uit. Samenwerking met de aardewerkfabrieken in Digoin en Vitry-le-François volgt. In de 20e eeuw profiteert de fabriek van de artistieke invloed van kunstenaars en worden decoratieve panelen ontworpen voor grote warenhuizen, winkels en imposante entrees van gebouwen.

In 1978 wordt de fabriek door de groep Lunéville-Badonviller-St Clément gekocht. Het is de beslissende factor voor de geschiedenis van het aardewerk van Sarreguemines. De productie van serviesgoed stopt in 1979 en de fabriek concentreert zich op de productie van vloer- en wandtegels. De fabriek La Blies wordt opgeheven en in 1982 wordt de naam veranderd in Sarreguemines Bâtiment. In de fabriek in Vitry-le-François wordt alleen nog sanitair geproduceerd, in Digoin cateringaardewerk en in de Lunéville-Saint-Clément fabriek richt men zich op de productie van decoratieve en kunstvoorwerpen.

In 2002 vindt er een doorstart plaats: 29 werknemers en managers die aandeelhouder zijn geworden nemen de fabriek over en veranderen de naam in Céramiques de Sarreguemines. Er werken 130 arbeiders die proberen de productie in stand te houden. In 2005 wordt de onderneming onder curatele geplaatst. De productie gaat door met een zestigtal werknemers. Op 9 januari 2007 beveelt de rechtbank de liquidatie. Op 1 februari 2007 houden de activiteiten op. De aardewerkfabriek van Sarreguemines bestaat niet meer. Lunéville-St Clemente blijft bepaalde modellen produceren die haar beroemd hebben gemaakt.

Het servies Chatou van Sarreguemines is geproduceerd tussen 1920 en 1950.

Op de internetsites Ebay en Marktplaats worden zo nu en dan serviesdelen te koop aangeboden. Maar natuurlijk is het veel leuker om ernaar te zoeken bij plaatselijke Emmaus-depots. Zoals bijvoorbeeld in Magny Cours waar ik de bordjes voor La domijn heb gevonden. Het adres is Domaine de la Folie, 58470 Magny Cours. Open op woensdag- en zaterdagmiddag van 14.30 tot 17.30 uur.

 

A bientot René, Paulette et Duchesse…

Het is 9 uur wanneer we afscheid nemen van René en Paulette. Duchesse piept wat zielig voor haar uit.

Tot Noord Frankrijk rijden we gestaag door. Zelfs zo gestaag dat we onze standaard 1e autostop per ongeluk voorbij rijden. Op de A1 staat er veel file. Een file-ontwijkmanouvre over het platteland pakt niet zo goed uit, voor we het weten sluiten we alsnog achteraan aan.

In België is het met name bij Antwerpen druk. P neemt de afslag Linkeroever en veel verkeerslichten later maar toch sneller dan via de snelweg laten we Antwerpen achter ons.

9,5 Uur na vertrek rijden we onze eigen straat weer in. Het is even wennen na een maand van afwezigheid. JJ staat ons bij de voordeur op te wachten. Na een eerste blik op de post halen we de auto leeg, waarna we bij de buren een welkomstborrel drinken. De vakantie zit er voor eventjes weer op.

Le nettoyage…

Het regent pijpenstelen als we opstaan. Prima weer voor een poets- en opruimdag. Minder goed om het gras te maaien, we moeten maar zien of dat voordat we weggaan nog gaat lukken.

P ruimt de buitenboel op terwijl het giet van de regen. Ik ontdooi de koelkast en ruim de keukenkastjes op. Er gaan toch beduidend minder spullen mee terug naar Nederland dan heen.

De regen houdt op en het wordt weer iets lichter aan de horizon. W komt ons gedag zeggen en na een kopje koffie vertrekken wij naar Decize. In Decize halen we allerlei Franse boodschappen voor in Nederland. Rosé Pamplemousse kunnen we helaas niet meer vinden.

Na de boodschappen gaat P voor de laatste keer naar de déchetterie. Als hij weer terug is komt René langs. We voelen hem nog maar eens aan de tand (hij heeft er bovenin nog 2, dus het kan nog net) over de loop van onze fosse septique. Uit de oneindige woordenstroom van René lukt het P uiteindelijk om van het geheel een tekening te maken. Ik geef René een biertje voor al zijn inspanningen.

Even later komt ook Paulette aangepuft. Ze voelt zich nog steeds niet lekker, dat is duidelijk. Ik raad haar aan om een beetje in beweging te blijven, zodat ook haar lichaam blijft werken, maar Paulette vindt het allemaal maar niets.

MJ haalt Duchesse nog even op en ik sop alvast de badkamer en de keuken schoon. P leegt het zwembad en maait het gras. Terwijl Duchesse toekijkt halen MJ en ik de slaplantjes uit de tuin, die gaan in potten mee naar huis.

Voor ons afscheidsmaal rijden we naar de pizzeria in Saint Léger des Vignes. De deur van Roma Antica zit echter op slot en dus moeten we helemaal de andere kant op naar Ruoy. Bij La Tosca bestellen we alle 3 een pizza, de heren van de pizzeria zijn erg onder de indruk van MJ. Zij mag bij de kok zelf haar eigen pizza ophalen. We genieten van de pizza’s, maar houden er wel een rsi-hand van het snijden in de krokante bodem aan over. Volgende keer misschien toch maar een elektrische zaag meenemen.

In La maison Rouge stapelen de spullen in de gang zich op. Morgen gaan we bijtijds vertrekken.

Les lavoirs…

Terwijl buiten de gemeenteman het gemeentegras maait, beginnen P en ik met het opruimen van de eerste spullen. Een kleine maand La maison Rouge zorgt voor nogal wat zaken die weer moeten worden opgeborgen. Daarna maakt P de laatste rit, voor deze vakantie tenminste, naar de bricomarché. Ik knip samen met MJ een berg druiventrossen en pers tussen het poetsen door druivensap.

Na de lunch rijden we naar Corbigny. MJ wil bij Box et Paddock (de locale paardenwinkel) nog een kijkje nemen. We rijden toeristisch met onze GPS bij de hand en 2 caches op ons lijstje. Een lavoir in Roche, waar we een travelbug oppikken en een lavoir in Achun.

We passeren een paar keer het Canal du Nivernais en stoppen om te kijken hoe een boot de sluizen passeert. Bij iedere sluis zit een éclusier/-ere paraat voor een broodnodige helpende hand.

Dan komen we in Corbigny aan. Bij Box et Paddock bestaat de hele voorraad damesshirts uit 2 hele exemplaren: een maat XS en een maat S, oftewel naar onze Hollandse begrippen een maatje 164 en een XS. Dat gaan we niet redden, dus na de hele winkel minutieus te hebben doorgezocht of er misschien toch nog een grotere is, gaan we er uiteindelijk maar vandoor. Op het terrasje drinken we een drankje, de temperatuur is toch weer 30 graden en het is al 6 uur.

Terug bij La maison Rouge haalt MJ Duchesse op voor haar dagelijkse wandelingetje. De hond is iedere keer uitzinnig van vreugde als ze MJ ziet verschijnen. Na het eten doet MJ nog wat oefeningetjes en ook nu wordt Duchesse weer helemaal enthousiast. Al springend hapt ze in het rond, MJ achterlatend met een groot gat in haar jurk.

We zitten buiten tot we worden opgegeten door de muggen, er zit duidelijk onweer in de lucht!

Cache Sportif, a cache by GeoAlmere…

Warm, het blijft hier ontzettend warm. Het is nog vroeg als P en ik staan te snoeien. Wanneer de 4 kliko’s vol zijn gaat P samen met MJ naar de déchetterie in Ruoy. Als ze daar aankomen, zijn de afvalbakken overvol, er kan geen spelt meer bij. Zonder te lossen komen ze weer terug. Vanmiddag mogen ze het nog een keer proberen.

Als ’s middags de bakken zijn geleegd, rijden we door naar La Machine, om te kijken of onze eigen Bourgondische geocache: de Cache Sportif zich nog in goede staat bevindt. We rijden met de eend naar het Lac Grenetier, waar de cache ligt. Het beetje wind dat we opvangen is meer dan welkom, het is 39 graden.

Het is druk in het Lac, maar ook op het bospad eromheen wandelen mensen. Wij lopen naar de andere kant van het meer, daar pakt P de GPS erbij voor de laatste meters. Even voor ons loopt een groepje Fransen. Ze lopen door, maar net op het moment dat wij willen gaan zoeken, keren ze om. Ze zijn op zoek naar de Cache Sportif!

We vertellen aan de Nederlands sprekende man van het gezelschap dat wij de plaatsers zijn van deze geocache en laten de Fransen zoeken. MJ heeft de cache al lang zien liggen en staat met haar voet bijna in de betreffende boomstronk. Wat toevallig dat we deze mensen treffen. Uiteindelijk hebben ze de cache gevonden, loggen hem en halen de Pepsi travelbug eruit. Wij nemen afscheid van Winfriend en de Fransen en nemen de cachedoos mee voor onderhoud.

Bij het terras van de camping drinken we een koud biertje, MJ kiest een ijsje. Beide zijn hoe kan het ook anders bijna uitverkocht. We kijken een tijdje naar de mensenzee in het meer en gaan daarna met de eend weer terug naar La maison Rouge.

Met de voorgekookte aardappeltjes van W en een courchette van Paulette maak ik een ovenschotel. Als de oven staat op te warmen klinkt een enorme knal, de glasplaat is in duizenden stukjes uiteengebarsten. We hebben weer iets om op een brocante naar te zoeken. De vegetarische schotel smaakt een uurtje later, ook zonder glasplaat, perfect.

’s Avonds koelt het niet af en we gaan slapen met de deuren open.

Promenade Ville-Langy…

Met weer een hele warme dag voor de boeg nemen we afscheid van G en L, die we misschien in de herfstvakantie weer zullen zien. Daarna gaan P en ik naar La Machine om boodschappen voor onze eigen laatste dagen hier te doen. Het wordt weer een heel gepuzzel om de voorraadkast onder controle en zoveel mogelijk leeg te krijgen.

Na de boodschappen schildert P het badkamerraam. Ik ga met snoeischaar en beschermende handschoenen weer een enthousiaste braam te lijf die door MJ eerst helemaal wordt leeggeplukt. Het is een vergiet vol met lekkere vitamines voor bij de lunch.

Voordat we in ons zwembadje ‘springen’ krijgen eerst de glansmispels nog een opfrisronde. P maait met de bosmaaier het onkruid er onder vandaan en ik top de bovenkant. Als daarna ook de potager is bijgewerkt  mogen we afkoelen in het badwater.

Het is ongeveer 35 graden, maar niet meer zo intens benauwd als gisteren. In het zwembad is het heerlijk zitten. Na het avondeten (met de Pommes Parisiennes van W) maken we met z’n 3-en een wandeling door Ville-Langy. We lopen naar het dorp, nemen de weg naar La Chaume en gaan voor Angly het bospad richting La Chapelle weer op. Onderweg komen we in het veld de gekapte takken van de boom van de buren tegen, we vroegen ons al af waar alle takken toch iedere keer zo snel bleven.

Voordat het helemaal donker is en je ook geen hand voor ogen meer kunt zien, komen we weer bij La maison Rouge. Daar zitten we tot middernacht buiten, lekker weer afkoelen van deze lange, hete dag.

Aujourd’hui…

Vandaag is het te warm om iets te doen. Beetje chillen onder de parasol met muziek van Gotan Project en een klein duikje in onze blauwe waterbak. Daarnaast wat eerste druiventrossen geknipt en deze zelf in het vergiet geperst. Beetje zuur nog, wel verfrissend.

 

Om 5 uur klimmen we uit het zwembadje, het terras moet open. Even later is W onze eerste gast. Ze brengt een kan versgeperst druivensap mee. Heerlijk! G en L volgen al snel, zij hebben vandaag gepoetst en gepakt, morgen rijden zij weer terug naar Nederland. Tot slot komen ook René en Paulette met hun verhitte hoofden aanzetten. Beiden hebben het zwaar door de warmte en klagen dat het een lieve lust is.

Om half 9 is iedereen weer vertrokken en kan ik de keuken in. MJ helpt mij met het maken van een macaroni-schotel, die we uiteindelijk, met zo weinig bewegingen als mogelijk is, opeten. Alle deuren en ramen van La maison Rouge staan open, het koelt echter maar heel langzaam af. Ook voor vanavond blijft het devies: we doen eventjes helemaal niets!

Le pressoir a cliquet…

Halverwege de morgen gaan P en ik op pad om een vruchtenpers te kopen. We denken bij de tuincentra bij Marzy een goede kans van slagen te hebben. We rijden dwars door de stad Nevers om zo door te steken naar Marzy, maar komen in een heel ander plaatsje uit. Mmmh…, verkeerd gereden, maar gelukkig hebben we een Michelin routekaart uit 1998 aan boord. Komt die ook nog eens van pas.

Even later parkeren we de auto bij Jardiland. Het is inmiddels een kwartier voor sluitingstijd en geen pressoir te vinden. Ik vraag één van de Jardi-medewerksters of ze wat wij zoeken ook verkopen. Na overleg met de chef stuurt ze ons door naar de Cooperative Gamm Vert.

Inmiddels is het lunchtijd en zijn alle winkels gesloten. Bij de Mac drinken we een cappuccino en zoeken we op Internet naar het adres van de Gamm Vert. We hebben geluk, in Nevers zijn er 2. Bij de Carrefour, waar blijkbaar niet aan lunch wordt gedaan, doen we boodschappen. Het is bijna 2 uur als we op zoek gaan naar de Gamm Vert. St. Eloi ligt aan de weg naar La maison Rouge, dus daar rijden we zo naartoe. De Zone Industrielle is echter een ander verhaal en erger, niet te vinden. Nadat P de route heeft gevraagd komen we op een immens industrieterrein, met tussen de grote loodsen verstopt de Gamm Vert.

Helaas is de laatste pressoir daar net verkocht. Omdat we toch al uren onderweg zijn besluiten we de auto nog maar te keren naar de andere zaak in Nevers. Aangezien we vandaag alle wegen door Nevers al een keer gereden hebben, vinden we deze vestiging snel. Ze hebben ook een pressoir, alleen een heel kleintje en niet degene die wij voor ogen hebben. Omdat er een vorstelijk bedrag voor wordt gevraagd, kopen we het ding niet en gaan we onverrichter zake weer terug naar La maison Rouge.

Tegen 5-en lopen we langs W, de Nederlandse aan de overkant van de weg. Samen met dochter en schoonzoon praten we, 2 jaar na onze eerste ontmoeting, weer bij. MJ vermaakt zich ondertussen prima met de meiden in en om de hangmatten.

Als we weer thuis zijn haalt MJ Duchesse nog even op, voor een promenade. Na een wandeling en wat oefeningen kijkt Duchesse rustig toe als wij zitten te eten. Wanneer we klaar zijn, doet P de halsband van Duchesse heel even af, ze is zo braaf. Gelijk ziet Duchesse haar kans schoon. Ze holt als een dartel veulen door onze tuin en of die nog niet groot genoeg is sprint ze het weiland van de boer in. Onverschrokken en uitdagend blaft ze tegen de koeien, die dom terugkijken en weglopen. MJ en P hollen inmiddels in het weiland achter Duchesse aan. De hond begint het wel een leuk spelletje te vinden en holt vol enthousiasme naar het veld waar de paarden van de overburen staan. Via de tuin van onze eigen buren komt ze uiteindelijk weer op het pad bij La maison Rouge terecht. Op een afstandje gevolgd door MJ, die bergop toch langzamer gaat dan bergaf. Inmiddels komen René en Paulette de tuin in, zij zijn door de andere buren gebeld dat hun wilde hond de koeien aanvalt. Terwijl ik ze uitleg dat Duchesse ontsnapt is, maar dat niets mis is met de koeien, komt het onderwerp van gesprek doodgemoederd en aangelijnd met een hijgende MJ naast zich de tuin in wandelen.

Even later is de rust weergekeerd in La Chapelle. Duchesse heeft straf en wij spelen een potje UNO. Het is al tegen 10-en als G en L, samen met hun vrienden H&S langskomen. De vrienden willen nog graag ook ons uitzicht even zien, het is inmiddels wel al pikdonker, dus dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Met een zaklamp zie ik ze, terwijl ik de Senseo-pruttel aanzet met P door de tuin heenstruinen.

Na middernacht nemen we afscheid van de buurtjes en van H&S. Voor de laatste 2 zit de vakantie er weer op, morgen rijden ze terug naar Nederland. Tot een volgende keer maar weer, er is in La Chapelle immers altijd wel iets te doen.

Les vendanges…

Vandaag gaan we bramen plukken, voordat de vruchten allemaal door de vogels worden opgesnoept. P gaat eerst op de motor naar de bricomarché in Décize. Voor mij neemt hij een set nieuwe tuinhandschoenen mee zodat ik de stekelige prikkels van de bramenstruiken kan weerstaan. Na het plukken van de bramen moeten de struiken immers ook weer helemaal teruggesnoeid worden.

Het is warm in La Chapelle en terwijl MJ in het zwembadje dobbert, loop ik met mijn vergiet van struik naar struik. De grootste bramen hangen of helemaal bovenin of juist helemaal onderin de struik en zo nu en dan lig ik er bijna met vergiet en al bij. Na 2 uur plukken heb ik het vergiet vol en mag ik met de bramen de keuken in.

Ik was de bramen en kook de weckpotten uit. Daarna gaan de bramen met geleisuiker en een scheut rum de pan in. Ook dit is een warm klusje, zo boven de kokende pan. Na 7 minuten borrelen is het zover; het vullen van de potten kan beginnen. Even later staan de potten omgekeerd in de keuken af te koelen. Na de aardappeloogst van een paar weken geleden is ook de bramenoogst van La maison Rouge binnen.

Terwijl P binnen de bramenafwas doet, denk ik buiten in de schaduw na over de volgende oogst, die van de druiven. De druiven zijn klein met een pitje, ras onbekend, en ook rijp om geplukt te worden. Merels zitten ook hier al op het vinkentouw en wanneer je langs de wijnranken loopt word je zwaar bedwelmd door een zoete, zinnenprikkelende wijnlucht. Misschien is het toch een idee om non-alcoholico-reizen naar La maison Rouge te organiseren, deze mensen kunnen dan de druiven plukken. De volgende lichting kan dan voor de wijn proeverijen komen.

P en ik beginnen aan het snoeiwerk van de bramen. Het is een helse klus, de takken prikken als een gek en de temperatuur van rond de 28 graden maakt het er ook niet makkelijker op. Wanneer we 2 kliko’s met een kop erop vol hebben, gaan we na eerst gedoucht te hebben langs de buren. We hebben advies nodig over onze druivelarij. Bij G en L drinken we een glaasje (in mijn geval water en voor P een biertje) en we praten wat bij over notarissen, goede restaurants en andere zaken. Het wijn maken blijkt nog een heel gedoe. P en ik besluiten van de te oogsten druiven eerst maar eens druivensap te maken. Morgen gaan we op zoek naar een pers.

Terwijl MJ het gras maakt, bakt P crepes. De brocante borden staan uitnodigend klaar, de stroop is uit Nederland meegebracht. Na het eten doen we een paar potjes UNO. De temperatuur zakt maar langzaam, morgen weer een warme dag voor de boeg.