Kerstvakantie op IJsland! volgende dag

IJsland – 29 december 2011

Om 8 uur 's morgens klinkt de deurbel. P is even naar de zaak om wat spullen op te halen. Hij is net vertrokken, met een zucht draai ik de douchekraan dicht. Snel trek ik mijn jeans en sweatshirt aan. Druppend open ik de voordeur, een klant komt zijn apparatuur ophalen. In afwachting van P zet ik maar een kop koffie.

Anderhalf uur later rijden we met onze 4 koffertjes naar station Muziekwijk. Terwijl JJ onze treinkaartjes uit de automaat weet te krijgen, horen we nog net uit de krakende speaker dat er tussen Amsterdam RAI en Schiphol geen treinen rijden. We nemen de trein naar Leiden, stappen over in Weesp en nog een keer op Amsterdam CS. De trein is bomvol; koffers versperren de gangpaden. Als we station Amsterdam Lelylaan naderen, perst een jongen zich op de overvolle trap. De deur van de trein gaat open en de jongen grijpt de laptoptas van P. In een reflex grist P de laptoptas weer uit de handen van de jongen, die er snel vandoor gaat. Verbouwereerd blijft P achter op het balcon, de laptoptas stevig in zijn handen vastgeklemd.

Bij de incheckbalie is het rustig. Onze koffers verdwijnen met label Kef op de lopende band. Voor we aan boord gaan uploaden we de eerste tekst op het weblog. We zijn weer te volgen. De vlucht met Icelandair verloopt rustig. We krijgen een frisje aangeboden, P doet een tukkie en ik maak een start met mijn nieuwe module van mijn opleiding Communicatie. Na 3 uur vliegen krijgen we IJsland in zicht. We zien één grote witte plak dat oprijst uit de ijzig koude oceaan. Een smalle streep kronkelt over land langs de kust, dat moet snelweg nummer 1 zijn.





De landingsbaan van vliegveld Keflavik ziet eruit als één grote glijbaan, waar zo maar eens de wereldkampioenschappen Curling gehouden kunnen worden. Toch zet de piloot ons toestel zonder brokken aan de grond. De stewardess lispelt wat door de microfoon, wenst iedereen een warm welkom toe in IJsland en alvast a happy New Year.

In de duty-free shop slaan we een voorraadje bier in, als compensatie voor de alcohol krijgen we flesjes vitaminewater aangeboden. Lekker... Bij Avis halen we onze 4WD op; een mooie grijze bak waar onze koffers met gemak ingaan. We kunnen op weg naar Motel Alex waar we de lakenpakketten en pincode van ons 'summerhouse' op moeten halen, tenminste als P onder de knie krijgt hoe de auto start. In het pikkedonker, het is inmiddels 5 uur in de middag, rijden we over de besneeuwde weg. De bewegwijzering is volledig ondergesneeuwd en dus totaal onleesbaar. Op de gok slaan we ergens rechtsaf en nemen de volgende straat links. We keren en P schiet maar een IJslander aan. Motel Alex is een stukje terug.

Bij Alex krijgen we zakken met linnengoed en de info over ons huisje. We laden alles in de 4WD en kunnen verder. De sneeuw denkt daar anders over, maar na een minuut of tien heen-en-weer klooien hebben we weer vaste sneeuw onder de wielen. Bij de Bonus, met het guitige ietwat dronken uitziende roze spaarvarkentje, stoppen we voor de boodschappen. Naast alle merken die we niet kunnen lezen is er een ruim assortiment aan Euroshopper-producten waarin alles in het Nederlands staat aangegeven. Met Mjolk, Skyr, Laxa og raekju en Malakoff moeten we ons de komende dagen zien te redden.



We rijden verder en naderen Reykjavik. Daar moeten we de N1 zien op te komen, we belanden op de parkeerplaats van de IKEA. Een meneer weet ons weer op het juiste spoor te krijgen. Anderhalf uur later bereiken we de afslag, vanaf hier is het nog 1.6 kilometer naar ons onderkomen. Aan de linkerkant van de weg zien we een klein bordje; de inrit. We keren, draaien de inrit op en stranden in de hoge sneeuw, de slagboom in het zicht. P stapt uit de auto en verdwijnt tot aan zijn knieen in de sneeuw. Hij ploegt naar de slagboom, rommelt wat aan het kastje aan de boom en komt onverrichter zake weer terug. De knoppen op het bedieningspaneel zijn vastgevroren en er is geen beweging in te krijgen. Omdat we denken dat de sleutel van ons huis in het kastje zit, bellen we onze IJslandse contactpersoon Peter. Hij weet ons te vertellen dat er bij het huis een soortgelijk kastje zit waar we de sleutel van de voordeur kunnen vinden.





Aangezien de auto toch tot aan de assen in de sneeuw staat, laten we deze achter en lopen we achter elkaar in het donker door de sneeuw. Huis nummer 1 is niet ons 'summerhouse Budir', huis nummer 2 ook niet. We moeten echt de heuvel op. Budir staat inderdaad bovenop de heuvel; het toegangshek krijgen we 30 centimeter open, net genoeg om er tussendoor te kunnen. 3x toetsen we een verkeerde pincode in. Eerst die van de slagboom, daarna de pincode van een ander huisje waarvan we ook de huurovereenkomst mee hebben gekregen en nog een keer die van de slagboom. Maar dan gaat het kastje plotseling open.

Een weldadige warmte komt ons tegemoet. De verwarming staat lekker te snorren, het huis is schoon, ruim en voorzien van alles. Helemaal goed. Nog één keer ondernemen we de tocht naar beneden voor onze bagage. We slepen de linnengoedzakken, koffers, apparatuur en boodschappen naar boven. Binnen maak ik eerst de bedden op en daarna is het tijd voor een hap eten. Na wat zoekwerk vinden we buiten de hotpot. Door aan de verkeerde hendel te trekken laten we deze per ongeluk leeglopen en moeten we wat geduld hebben voordat deze gevuld en weer op temperatuur is. Maar het lukt en nog net voor 1 uur in de nacht klimmen we er weer uit. Rozig kruipen we ons bed in.

Kerstvakantie op IJsland! volgende dag