vorige dag volgende dag

IJsland 30 december 2011

Om half 9 gaat de wekker af. Buiten is het nog helemaal donker. We ontbijten en hijsen ons daarna in onze warme kleding. Het is kwart over 10 als we bij onze auto aankomen. Met de sneeuwschep kunnen we eerst flink aan de slag. Het linkerportier is onbereikbaar en de sneeuw ligt hoog rondom de auto. Het sneeuwruimen kost flink wat kracht en het wordt er niet beter op als we de auto uiteindelijk niet gestart kunnen krijgen. P gaat terug naar het huis voor de transponder en de wegenkaart. Met de kaart komt hij terug, de transponder is onvindbaar. Niet zo mooi!



Uiteindelijk lukt het P de auto met sleutel maar zonder transponder te starten. Nu nog weg zien te komen. Na nog een rondje met de sneeuwschep kruipt P achter het stuur. JJ en ik stellen ons strategisch op en duwen de 4WD met een hoop gas van P en veel wielgeslip de weg op. Snel springen we de auto in, na 3 kwartier sneeuwruimen zijn we echt op pad.

Onze eerste stop is bij de krater Kerid. Een groep bustoeristen komt ons tot op het bot verkleumd tegemoet. Een lot dat ons even later ook treft. Het is bere, berekoud op de rand van de krater. De ijzige wind giert en snerpt, de sneeuw valt horizontaal. Op het informatiebord lezen we de antwoorden op de vragen van de earthcache. Het, om de cache te kunnen loggen, bijbehorende fotootje is snel geschoten. Glibberend en glijend komen we weer terug bij de auto. Met de verwarming op hoog zetten we de jacht in op de bustoeristen die onderweg zijn naar de volgende highlight.







We rijden verder door het indrukwekkende vulkaanlandschap. We zijn de enigen op de weg en hebben voldoende grip op de wielen van de 4WD. Afslagen zijn door de sneeuw onberijdbaar, wat het kaartlezen tot een eitje maakt.





We rijden door tot aan Geysir waar we parkeren. Stoom borrelt overal op uit de bodem, het water van een stroompje borrelt net zo hard mee. Volgens het bordje is de watertemperatuur tussen de 80 en 100 graden Celsius. Het is verboden om het water aan te raken. De grote Geysir spuit bijna niet meer. In de loop der eeuwen is hij min of meer geblokkeerd geraakt omdat ongeduldige bezoekers stukken puin in de bubbelende poel gooiden om hem eerder te laten spuiten. Bij de kleine buur van de Geysir, de Strokkur is het een drukte van belang. Gespannen wordt met de camera op scherp afgewacht tot de kokend hete stoom de lucht in wordt gespoten.

Even later maken ook wij deel uit van de wachtende menigte. Met verkleumde vingers om het fototoestel wachten we af. Het water wordt eerst in de ronde poel naar binnen gezogen waarna het weer naar buiten wordt geperst door de druk van heet geothermisch water en koud rivierwater. Als de poel bijna vol is begint het water in het midden te bubbelen in een helderblauwe bel, die de zuil van hete stoom een meter of 30 de lucht inspuit. Dit fenomeen herhaalt zich iedere 5, 6 minuten. Na een half uur hebben we voldoende plaatjes en warmen we onszelf op in de Geysirwinkel.







Gullfoss, de gouden waterval, ligt even verderop. Het 'gouden' kunnen we niet helemaal plaatsen, daarvoor moeten getuige de afbeeldingen op het informatiebord echt een keer in de zomer terugkomen. Het landschap ziet er koud uit, wat ook klopt want door de wind is het nog steeds gemeen koud. Een houten trap loopt naar een uitzichtspunt. De Gullfoss doemt op boven aan een lange, nauwe 70 meter diepe kloof. Het zijn eigenlijk twee watervallen, de ene direct boven de andere en haaks op elkaar. Erg indrukwekkend om te zien, zeker als je je bedenkt welke watermassa's hier in de zomer wel niet naar beneden komen storten.









Omdat we niet in het donker bij ons huisje willen aankomen gaan we, nadat we ons in de Gullfosswinkel hebben opgewarmd, terug. Er is in de afgelopen uren toch veel sneeuw gevallen en in rustig maar gestaag tempo rijden we dezelfde route van de heenweg. Dat niet iedereen evenveel grip op de weg heeft blijkt als we een auto moeizame pogingen zien doen om een andere auto weer op de weg te krijgen. Wij hebben onze sneeuwschep in de 4WD en even later staat P driftig in de sneeuw te scheppen. De dame van de auto die van de weg is afgeraakt blijft stoicijns achter het stuur zitten met de gsm aan haar oor. De kleine truck probeert het nog een paar keer, maar moet het uiteindelijk al slippend opgeven. In de wetenschap dat de Rescue truck onderweg is, houden zij het voor gezien en gaan weg.





Uiteraard wachten wij op het Rescue-team. De big truck met nog biggere wielen heeft na een paar minuten de auto van de dame weer op de weg. Terwijl zij nog steeds aan het bellen is nemen wij afscheid van de Rescuers.

We eten kerrie met rijst en Skyr, een zuiveltoetje waarin de meegeleverde plastic lepel rechtop in blijft staan. Tijdens de koffie Jokeren we een paar potjes, daarna is het voor mij tijd om wat voor het weblog te schrijven. MJ en JJ kijken een DVD-tje terwijl P de Elsevier leest. Voor we naar bed gaan relaxen we in de hotpot. Door de warmte zien we eruit als verse kreeften en vallen onze ogen bijna als vanzelf dicht. Morgen de thermostaat een tandje lager.

vorige dag volgende dag