Woensdag 26 oktober 2011, naar Budapest

Vloekend zit ik in de auto naar het station: ik ben mijn iPhone vergeten. 5 minuten na mijn vertrek arriveren we weer op het thuisadres om hem op te halen. Jolanda rijdt 130 waar ze 50 km/pu mag, maar ik kom op de minuut nauwkeurig op het station aan.

Op vliegveld Eindhoven kijk ik naar de borden 'Departures'. Mijn vlucht naar Boedapest staat al op de borden. Als ik verder lees moet ik toch een slikken, we hebben een delay van 190 minuten. Bij de informatiebalie vertellen ze me dat ik bij de check-in balie een eetvoucher kan halen en even later sta ik inderdaad met een bonnetje ter waarde van 4 euro in mijn hand. Voor dit bedrag mag ik heerlijk smullen in het restaurant, wat eigenlijk meer een dure broodjeszaak is.

Ondertussen bel ik zowel Peter als Jolanda om mijn bevindingen te delen. Jolanda gaat als een speer kijken wat mijn rechten zijn bij vertragen. Binnen 30 minuten krijg ik via mijn telefoon een mailtje:

Aan: 'Jori Faber'
Onderwerp: EIN - BUD = 1100 kilometer

Moet de luchtvaartmaatschappij mij iets aanbieden?

De luchtvaartmaatschappij moet u verzorging aanbieden. Verzorging houdt in: eten en drinken. Ook hebt u recht op twee gratis telefoongesprekken, faxberichten of e-mails.

EUR 250 per passagier voor alle vluchten tot en met 1500 kilometer;



Na in het restaurant enorm geschrokken te zijn van de prijzen, ga ik weer naar de informatiebalie. Een eetbon van 4 euro is niet genoeg als het goedkoopste broodje 5,25 euro kost. Ik lees het mailtje van Jolanda voor en vraag om een tweede bon voor wat te drinken ('ik heb immers recht op eten én drinken') en ik wil graag twee faxen versturen. De baliedame kan er niet om lachen en wimpelt me af, terwijl ik er wel degelijk recht op heb.

Vier uur na mijn aankomst op de luchthaven landt het vliegtuig waarmee ik naar Budapest moet gaan. Binnen drie minuten ben ik door de douane en nog geen seconden daarna sta ik al bij de juiste gate, zo groot is het vliegveld namelijk niet.

We hebben vrije plaatsen en dan kies ik vrijwel altijd standaard voor rij 12 & 13, die rijen bij de nooduitgang hebben namelijk meer beenruimte. Helaas kon dat dit keer niet, deze stoelen waren gereserveerd voor mensen die 60 euro 'ik-wil-lekkerder-zitten-toeslag' betaald hebben. Hoewel het geen extra beenruimte oplevert, ga ik een rij achter de elite-stoelen zitten. Als we 5 minuten in de lucht zijn gaan de 'riemen vast-lampjes' uit en als een haas switch ik naar een rij voor me, de stoelen waren namelijk gewoon leeg. Rij 14 stoelen A, B en C zijn allen voor mij.

3,5 uur na planning kan ik Peter een sms sturen dat ik er ben. Ik slaap bij Dóri, een meisje van achttien die ik in de voorbereiding op mijn trip via het internet heb leren kennen. Dóri woont aan de rand van Boedapest, op nog geen tien kilometer van het vliegveld. Op het moment dat ik in de bus voor 400 HUF een ticket koop krijg ik een sms. Ik moet op het vliegveld blijven want Dóri komt me ophalen. Met een busticket in mijn hand loop ik de bus weer uit. De buschauffeur begrijpt niet waar ik mee bezig ben en rijdt weg. Binnen vijf minuten komt Dóri voorrijden op Terminal 1.

volgende dag

Klik hier om terug te gaan naar het hoofdmenu