Bye bye NY

Het is een uur of 6 wanneer er vanaf de straat een druk getoeter klinkt. Een helse herrie opgeleukt door een fikse scheldkannonade. Natuurlijk zijn wij klaarwakker, maar na 5 minuten toeteren en schreeuwen wordt het weer stil. Met een lange dag voor de boeg, draaien wij ons nog maar even om voor een uurtje extra slaap.

Om half 9 staan we op, Jo grijpt direct haar notebook om de website van American Airlines te raadplegen. Vluchtnummer 100 staat op het programma vandaag en is voorlopig ‘on schedule’. Er zijn nog aardig wat stoelen beschikbaar in het toestel en opeens komt ook de eerste rij bij de tussenwand vrij. Met een snelle actie wissel ik onze oorspronkelijke stoelen om, nu hebben we stukken meer beenruimte. Dat is fijn, fijn, fijn!

De koffer is snel ingepakt c.q. volgepropt, de spullen die we er de afgelopen 2 dagen uitgehaald hebben, liggen er los bovenop. Met een soort van deja vu gaan tegen elven de koffers de storage in en checkt P uit. Bij de metro-ingang zit een klein, vaag kapperszaakje waar JJ op de valreep van het oude jaar zijn haar laat knippen. De kapper zucht en steunt (en stinkt volgens JJ) over het lange haar dat hij te lijf moet gaan. Voor 12 USD is JJ weer helemaal de man.

Bij de MacD. halen we een versgemaakte Oatmeal waarna we de Manhattan Mall inlopen. De winkeltjes zijn hier een stuk minder dan de zaken die we inmiddels gewend zijn en na een uurtje hebben we het wel gezien. Bij de Subway eten we een laatste broodje, P wordt er bijna krankzinnig. Bij onze op het oog toch eenvoudige bestelling: 4 broodjes en drinken, lukt het de verkoper om 16 vragen te stellen. Wat wilt u voor brood? Wilt u soep? Ja, maar dat kan niet bij dit broodje. En zo gaat het maar door. Uiteindelijk krijgen we toch 4 zakjes waar onze bestelling inzit.

We lopen voor de laatste keer terug naar het hotel, de zon schijnt en de temperatuur is van het niveau ‘jas open’. Wanneer we onze koffers hebben gaan we direct door naar de metro, het is half 3 en tijd om te gaan. De A-lijn brengt ons in 3 kwartier naar de JFK Airtrain en met deze trein komen we bij de vertrekhal uit. Precies om half 5 zijn we op JFK, mooi op tijd voor onze vlucht die om half 7 vertrekt.

We checken in en lopen nog een klein rondje langs de taxfree shops. De prijzen schelen allemaal niet zoveel met downtown Manhattan. Downtown is de prijs lager, maar komt er nog tax bij, op JFK is de prijs wat hoger, maar hoeven wij geen tax te betalen.

Ons vliegtuig vertrekt uiteindelijk met 1 uur vertraging wegens ‘problems with loading’. Mmm… dat wordt weer een krappe overstap op London Heathrow waar we volgens het oorspronkelijke reisschema krap 2 uur overstaptijd hebben. We gaan het wel zien, eerst maar eens kijken hoe laat we er landen.

Met inderdaad 1 uur vertraging landen we op Heathrow. Bij de uitgang van de slurf staat iemand met een bordje transit omhoog. Wij melden ons en krijgen een express pass uitgereikt en de goede raad om zo snel mogelijk te rennen naar de andere terminal. En dat doen we, als gekken hollen we met onze handbagage door de lange gangen. Voordringend en wapperend met onze express pass arriveren we bij de veiligheidscontrole waar Jo en MJ tot overmaat van ramp ook nog gefouilleerd moeten worden. Via de fast lane en nog steeds wapperend met de pass komen we bij de incheckbalie uit. De dame achter de balie vraagt ons daar om onze boardingpassen. Ja die hebben we natuurlijk niet. Al mopperend print ze 4 passen voor ons uit, waarna wij weer verder denderen met onze spullen.

We zijn op tijd bij de gate, nog voor de eerste oproep om te boarden. Blij dat we het vliegtuig niet gemist hebben gaan we aan boord. De vlucht duurt 45 minuten, net lang genoeg voor een broodje en een kop koffie. Dan is het tijd om te landen. Op de automatische piloot want Schiphol ligt in dichte mist. We zijn weer thuis.

Bij de bagageband wacht ons een laatste verrassing. Een koffer heeft de snelle overstap op London Heathrow niet gehaald en komt met de volgende vlucht mee. De koffer kan vanaf 2 uur op Schiphol opgehaald worden. Het is echter ook de koffer waar per ongeluk nog onze autosleutels inzitten. Niet zo handig en we bellen maar eens met het thuisfront. Met de trein rijden we naar huis, op het perron worden we opgewacht met de reservesleutels van de auto. We zijn weer thuis and we wish you a Happy New Year!

Amy from Harlem

Na een toch wat onrustige nacht: kamer ligt nu aan de voorzijde van het hotel, heeft een ander ratelgeluid in de verwarming en kleinere bedden (volgens mij hebben we nu eigenlijk een tweepersoonskamer) kleden we ons op ons gemak aan.

Na de gebruikelijke kop koffie, nemen we de metro uptown richting 63th Ave. Daar steken we met de Cable car over van Manhattan naar Roosevelt Island. Op Roosevelt Island valt voor ons niets te zien, maar de rit is leuk en het uitzicht op Manhattan en Queensboro bridge is geweldig.

We pakken de eerstvolgende rit weer terug en genieten nog een keer van het uitzicht. Eenmaal weer op de grond gaan we naar Harlem. We nemen de metro en stappen uit op de 116th Str. De sfeer in Harlem is een beetje gelijk aan die in Brooklyn. Speakers waaruit luide muziek schalt staan overal op straat en het is gemoedelijk druk. Om de paar panden is er een kerk en het aantal Mexicaans eettentjes is niet te tellen.

Voor de lunch stappen we naar binnen bij Amy Ruth, een restaurant voor soul-food. Alle tafeltjes zijn bezet met locals, de ambiance prima. We bestellen waffles met verschillende toppings en P neemt een 8 oz burger met fries. De borden zijn enorm en het smaakt prima.

Wanneer we het eten een ietsiepietsie hebben laten zakken, pakken we de metro terug naar het hotel. We moeten toch eerst even bijkomen van al het eten.

Het is al tegen achten wanneer we opnieuw op pad gaan. Nu voor het avondeten. We staan al met onze jassen klaar, wanneer we uit de badkamer een hoop water horen stromen, P ging naar de wc, is hij nu ook nog onder de douche gegaan? Het blijkt de wc te zijn, die volledig is overstroomd. Het water staat 2 cm hoog in de badkamer en P staat met blote voeten op de badrand. Onze vriend van de technische dienst mag weer opgeroepen worden.

We reizen naar Chinatown waar Bo Ky zit en daar hebben we goede recenties van gelezen. Bo Ky is een soort van eetzaal, er zitten alleen maar Chinezen en een stel luidschreeuwende dronken ontoerekeningsvatbare Amerikanen. Altijd gezellig voor wat extra sfeer. De menukaart is in het Chinees, met daarachter een summiere Engelse vertaling, gelukkig staan er ook wat  foto’s van de gerechten in. Voor ons heel praktisch want dan hebben we nog enig idee. Nadat we besteld hebben hebben we het eten binnen 5 minuten op tafel. P kijkt ernaar en zegt dat hij het gerecht niet lust.

We besluiten tot een grote bordwisseltruc. P neemt het gerecht van JJ, JJ eet de kom noodlesoep van Jo (weg soepie) en Jo krijgt het bord van P. MJ eet in de tussentijd rustig verder. Wat we nu gegeten hebben, we hebben geen idee en dat houden we maar zo. Een tweede keer gaan we hier niet naartoe.

Om 11 uur zijn we weer terug in het hotel voor ons laatste nachtje in de te korte bedden. Morgenmiddag gaan we met onze volle koffers naar het vliegveld.

Flight update 2

We lopen net de Bloomingdales uit als we een sms-bericht krijgen dat onze vlucht van vanavond is geannuleerd. We wachten nu bij Starbucks op verdere info…

Inmiddels weten we meer: we vliegen donderdagavond om half 8 vanaf JFK en landen (waarschijnlijk, als dit nu allemaal goedgaat) op oudjaarsdag in de morgen op Schiphol. We zijn weer teruggereisd naar het Herald Square hotel, waar we vanmorgen waren uitgecheckt. Gelukkig hebben ze nog een kamer voor ons beschikbaar.

Datum Van/Naar Vlucht Tijd Maatschappij Vluchtnummer Status
30-DEC-10 New York John F Kennedy (JFK) Vertrek 18:30 American Airlines AA0100 Bevestigd
31-DEC-10 Londen Heathrow (LHR) Aankomst 06:35  
31-DEC-10 Londen Heathrow (LHR) Vertrek 08:40 American Airlines AA6502 Bevestigd
  Amsterdam (AMS) Aankomst 10:55 OPERATED BY BRITISH AIRWAYS – BA430

Central Park

Om 11 uur checken we uit, nadat we afscheid hebben genomen van onze Franse hotelvrienden. Zij vertrekken morgen en gaan vandaag eerst een extra koffer kopen. Onze koffers slaan we op in de storage en wij vertrekken richting Central Park. In het park is het een grote, rustige, witte wereld. JJ en MJ vinden 2 sleetjes en roetsjen van een heuvel af. Even verderop wordt er geschaatst op de Trump-rink. Paardenkoetsen rijden af en aan.

 


Uit het park gaan wij door naar Bloomingdale’s: een van de andere luxe warenhuisgiganten, de Bijenkorf in het kwadraat kwadraat kwadraat. Ook hier zijn de etalages een evenement op zich. Op de shoes department koop ik een paar lage Uggs, mijn andere schoenen staan al 2 dagen vol met (bij tijd en wijle vriezend) water en laat ik achter.

Als we Bloomingdale’s uitgaan, krijgt P een sms van de vliegwinkel.nl dat onze vlucht naar London Heathrow is geannuleerd. Om kontakt op te nemen, gaan we een Starbucks binnen. We nemen een koffie met snack om het nieuws te verwerken. Na wat telefoontjes hebben we voor a.s. donderdag een nieuwe vlucht. P belt aansluitend het hotel om te informeren of er nog een kamer vrij is. Gelukkig krijgen we een bevestigend antwoord. Zo zijn we tegen 5-en onverwachts en toch ook een beetje onwennig weer terug in het hotel. Wat nu? P onderneemt een poging om naar de luchthaven te gaan om met AA te spreken maar komt onverichter zake weer terug. Het is enorm druk in de Subway en de helft van de lijnen is uitgevallen en de informatie uit de speaker is onverstaanbaar en… het is niet te doen om even naar JFK te reizen. Tegen 8-en pakken we de Subway naar Soho. Op Greenestreet 127 zit Kelley & Ping, waar we gaan eten. Werkelijk een fantastische tent, adresje om te onthouden. We bestellen 3 verschillende gerechten van de kaart en MJ kiest een salade. De gerechten worden ‘shared’ op tafel gezet, zodat we overal van kunnen proeven. Samen met een flesje fresh gingerale en een heerlijk dessert (ijssmaken: red beans, coconut, green tea) is het helemaal genieten.

Dus: voor wie een goed betaalbaar Aziatisch eetadres zoekt in New York met een leuke ambiance volgt hier de route: neem een van de subwaylijnen B-D-F-M en stap uit op Broadway-Lafayette, steek Broadway over, en neem de 2e straat links. Kelley & Ping zit aan de rechterkant van de straat. Eet smakelijk!

Rockefeller Center in the snow

Wanneer we wakker worden, ligt de sneeuw op straat tot kniehoogte. Het goede nieuws is dat het niet meer sneeuwt. Mannen in gele pakken zijn druk met sneeuwschuivers in de weer, verkeer komt er niet door de straat.

Na de koffie in de lobby zetten we onze koers richting de Macy’s. We gaan helemaal naar boven: de kofferafdeling. Uit honderden koffers in alle soorten, maten en kleuren maken we een keuze. Met nog wat cadeautjes komen we uiteindelijk bij de Starbucks op de tussenverdieping aan. Na een koffie en een snack kunnen we de kassa aan.

We brengen alles eerst terug naar het hotel voor we verdergaan vandaag. Door de sneeuw is het een hele onderneming en een heel geglibber. De locals zijn als gekken bezig om de stoep schoon te maken, de weg wordt overgelaten aan de sneeuwschuivers. Overal staan mensen hun auto uit te graven en moeten auto’s worden verdergeduwd. Aangezien het zonnetje schijnt is het niet koud.

Wanneer de spullen op de kamer zijn gebracht gaan we met de metro naar Rockefeller Center. Weer boven de grond, verkennen we eerst de omgeving, maar voor we het weten staan we al voor de GE-building. Binnen is de toegang voor de Top of the Rock. In de rij horen we dat, als gevolg van de weersituatie, alleen het onderste observatiedeck open is. Hiervandaan kun je voornamelijk achter glas naar buiten kijken. Wij verlaten de rij en lopen naar Times Square. Bij de oversteekplaatsen is de sneeuw helemaal gesmolten en het smeltwater loopt over de rand van mijn hoge schoenen. Erg koud.

We halen de gereserveerde kaartjes voor de Radio City Christmas Show voor vanavond op en gaan we de TGIF in voor een lekkere hap eten en om op te warmen. De Jack Daniels burger smaakt voortreffelijk en de waitress rent heel wat af voor onze refill cokes. Het opwarmen lukt wat minder want het is er ook koud.

Times Square is een grote gillende reclamezuil. We bekijken de M&M’s store, de ToysRus waar een groot reuzenrad in de winkel draait en de Billabong store. Dan is het tijd om terug te lopen naar de Radio City Music Hall.

Met onze kaartjes kunnen we direct naar binnen en als we zitten start het orgelspel. De show begint, toch zijn er nog een hele berg stoelen leeg, veel mensen hebben de reis naar de Music Hall niet kunnen maken door de weersomstandigheden. Erg jammer want the Christmas Spectacular is helemaal geweldig. De 48 (of zijn het er nog meer?) Rockettes dansen volledig synchroon ingenieus gearrangeerde acts op basis van een kerstverhaal.

Na de show pakken we de metro terug naar Herald Square, het is tijd om onze koffers te gaan pakken voor de terugreis morgen. We zijn er even mee bezig, maar uiteindelijk zitten alle spullen in de koffers. En ja, ook het nieuwe reiskoffertje is helemaal afgevuld.

SALE!

Vandaag laten we het draaiboek voor wat het is want de SALE is begonnen. We hebben gisteravond een route gemaakt van alle winkels waar we zeker en in ieder geval langs willen. Uggs, Geox, Abercrombie & Fitch, H&M, we gaan er allemaal naartoe. En ik, ik hoef er alleen maar voor te zorgen dat P zijn creditcard niet op snaakse wijze vergeet mee te nemen.

Voor vandaag wordt er een heuse snowblizzard voorspeld, maar als we op pad gaan is daar helemaal niets van te merken. Om 10 uur precies staan we voor de deur van Abercrombie & Fitch in South Street Seaport. De winkel is nog dicht en de lampen binnen nog uit. Mmmh, die gaat het eerste kwartier nog niet open. Eerst dus maar ontbijten. Uiteraard zit er om de hoek een MacDo, goed voor Egg Mcmuffins en Oatmeals. Van een twitterkennis krijgt P een kleine bestelling doorgetwitterd, of we nog langs een drogist komen? Ja, die zit net op de andere hoek.

Wanneer we een uur later weer bij Abercrombie aankomen, staat er een rij met meer dan 75 mensen voor de deuren, het begint zachtjes te sneeuwen. Gelukkig gaan de deuren open en iedereen haast zich naar binnen. Binnen is het een gegraai van jewelste, voor de paskamer staat een rij van 20 minuten. JJ en MJ lossen dit praktisch op door in een hoekje van de winkel tussen de rekken de kledingstukken te passen. Het lukt om een keuze te maken en kunnen we met de armen vol kleding in de rij voor de kassa. Daar komen we erachter dat er bij de Abercrombie-vestigingen in NY geen sale is en maken we alsnog een keuze uit de stapel die we bij ons hebben. Met voor JJ en MJ een complete outfit: broek, blouse, vest/hoodie staan we na 2,5 uur weer buiten. Het is opgehouden met zachtjes sneeuwen en op de straat ligt er een glibberig laagje witte drap. We gaan de eerste de beste Subway in en met een overstap komen we er op 5th Ave – 59th Str weer uit.

Central Park is helemaal wit, maar daar zijn we niet voor gekomen. Na een sanitaire stop in het Parklane hotel, zo kom je nog eens ergens, stappen we voorzichtig verder. Bij de Uggs store staat buiten een lange rij. JJ en MJ sluiten aan en P en Jo steken over naar de Geox store. We zijn daar een uurtje bezig, maar dan heb je ook wat. Met 4 dozen verlaten we het pand. JJ en MJ zijn net binnen in de Uggs store en MJ vraagt lief aan de bewaker of papa en mama ook naar binnen mogen. Dat mag en de deur wordt voor ons geopend.

In de kleine store is het een gekkenhuis. De winkel staat bom- en bomvol met koopenthousiastelingen. Verkopers brengen onafgebroken Uggs in allerlei uitvoeringen: maatje groter, ander kleurtje, toch een ander modelletje. De mensen in de rij buiten in de sneeuw kijken met afgunst naar binnen. Wij vragen een verkoopster om Uggs die we kunnen passen, ze verdwijnt en komt niet meer terug. Bij een collega doen we een nieuwe poging, maar deze komt alleen terug met een paar voor JJ.

Met veel geduld hebben we eindelijk 2 paar Uggs gescoord en kunnen we met de grote dozen de winkel uit. De wind is koud en de sneeuw is hevig, er ligt al een centimeter of 10 op straat en alles en iedereen gaat nog maar langzaam vooruit. Bij de Trump Tower gaan we als een stelletje verschrikkelijke sneeuwmannen naarbinnen. Donald T. heeft duidelijk een andere smaak dan wij, een luxe uitstraling heeft het pand echter wel. Met een lekkere Starbucks koffie en idem snack ontdooien we weer.

We gaan weer rustig aan verder. Bij Barnes & Nobles kopen we wat presentjes voor het thuisfront. Weer buiten komt de sneeuw inmiddels striemend naar beneden, toch vergapen we ons aan de winkels en de etalages. Omdat onze tassen beginnen te scheuren pakken we voor het laatste stukje naar ons hotel de Subway.

In het hotel zoeken we een tent die ons eten kan brengen, er wordt echter niet meer ‘gedeliverd’. P en JJ trekken de natte schoenen nog maar een keer aan en gaan 2 blokken verderop pizza halen. Met een grote doos vol met pizzaslices, krokante wings en een 2 liter fles diet coke komen ze weer terug.

Terwijl we de pizza eten geeft het nieuws op de TV non-stop updates over de weersituatie, JFK Airport is closed, treinen en bussen rijden niet meer. Gelukkig hebben wij genoeg schone kleren voor de komende dagen: American Airlines mag ons bellen dat er geen terugvlucht is overmorgen.

Ground Zero

Na het latertje van gisteravond slapen we lekker uit. Het is nog net in de morgen wanneer we vertrekken richting het World Financial Center. De Subway begint steeds meer vertrouwd terrein te raken en al snel staan we in Rector Street. Wanneer we de hoek omslaan zien we gelijk de enorme bouwput van Ground Zero. In de muur van een van de aanliggende panden is een gedenkplaat gemetseld, waarop in het koper de taferelen zijn uitgebeeld van 9-11. In een kerstboom hangen foto’s en er hangen posters met pasfoto’s van brandweer- en politiemensen die zijn omgekomen bij het reddingswerk. Erg onder de indruk van de ramp die zich hier heeft afgespeeld gaan we verder. Het is werkelijk onbeschrijflijk.

We lopen door de vier torens van het World Financial Center, waarin de hoofdkantoren van de grootste handelsondernemingen uit de hele wereld zijn gevestigd. De restaurantjes in de 5 torens zijn jammergenoeg allemaal gesloten. Ook in de omliggende straten is er veel dicht en we belanden na veel zoeken bij de Subway, waar we een all in one deal slaan: broodje, drinken en een chippie.

Na onze maaltijd gaan we op zoek naar St Patrick’s Cathedral op 5 Ave -50th Street. Hoewel deze immens grote kathedraal vast niet te missen is, lopen we waarschijnlijk net de verkeerde hoek om en komen we uit in het Waldorf Astoria. We zoeken een plaatsje in de lobby en genieten van de sfeer van vroeger en nu, de mensen (de toeristen die snel binnenschieten om een foto te maken en de gasten waarvan de meesten graag gezien willen worden) en de pianomuziek. Helaas is er voor vannacht geen kamer meer voor ons vrij, maar ach was het hotel anderhalve maand geleden niet aangeklaagd wegens luizen?

Om 6 uur zijn we weer terug bij ons ‘eigen’ hotel en P en JJ kunnen gelijk door naar  5th Ave. P krijgt in de Apple Store een workshop “Meet my Ipad’, voor de insiders tips and tricks. Hier moeten ook meteen de eerste boodschappen worden gedaan en aangezien de Apple Store toch 24/7 geopend is…

P en JJ kijken hun ogen uit in de grootste Apple Store in the Big Apple. Er lopen zo’n 75 medewerkers rond en ca. 200 klanten. Op goed geluk spreekt P maar iemand aan waar de cursus gehouden zal worden, blijkt de goede man (knul) zelf de cursusgever te zijn. Na een paar minuten zitten P en JJ aan tafel aan de zijkant van de winkel, samen met nog 3 Amerikanen. Die wisten echter helemaal nog niks van de iPad, terwijl JJ eigenlijk alles wist. Een uurtje later wordt de uitleg afgerond en daarmee zijn onze computermannen weer een ervaring rijker. Voor buurman Johan kopen ze een klein Apple speeltje, die hij gisteren even had besteld via een e-mailtje naar ons. Daarmee was het Apple avondje nog niet afgesloten, want JJ wilde graag nog even praten over zijn iPhone4 waar per ongeluk een kras in het display was gekomen. Tsja, één keer onvoorzichtig geweest is toch zo maar goed voor een reparatie van 99 dollar. Tijd voor een andere aanpak en de mannen regelen een afspraak met een techneut. Na een paar minuten kan JJ aanschuiven aan de Tech-desk. Eerst even vertellen dat we toch van die enthousiaste Apple gebruikers zijn thuis, echt, het huis staat vol met Apples. Ja, we kunnen overdrijven, ze liggen eigenlijk alleen maar op de fruitschaal. De vriendelijke helpdesker bekijkt de telefoon en komt met een onwaarschijnlijk voorstel: “Geef maar op, dan pak ik even een nieuwe uit de kast voor je!”. De rekening voor deze wisseltruc bedraagt nul dollar.

Het spreek voor zich dat P en J helemaal opgetogen terugkomen op de hotelkamer. Daar gaat niet voor middernacht het lichtknopje op “uit”.

An enchanted evening

We vertrekken deze Christmas Eve meteen downtown naar de South Ferry Terminal want we hebben tickets voor de ferryboot van 11 uur naar Staten Island. We komen ruim op tijd bij de South Ferry Terminal aan en ontbijten bij MacDonalds. We doen maar weer een bestelling op goed geluk: Oatmeal, Sausage Mcgriddle en een Big Breakfast en ook nu smaakt het allemaal goed. Het blijft wel een bijzondere ervaring dat je hier in New York werkelijk op iedere hoek van de straat (en daartussenin) kan eten en drinken.

Bij het inchecken op de ferry is er eenzelfde veiligheidscontrole als op de luchthaven en ook hier net als op Schiphol en London Heathrow mag ik mijn schoenen weer uit. Met heel veel anderen gaan we aan boord. Het zonnetje schijnt, de lucht is helemaal helder en het is berekoud. De overtocht naar Staten Island duurt ongeveer een kwartiertje waarbij de camera’s aan boord onafgebroken klikken.

We gaan van boord en vermaken ons met het maken van foto’s voor Jan en alleman terwijl we een rondje om Lady Liberty heenlopen. Bij de entree van het standbeeld mogen we weer door een veiligheidscontrole en ook nu mogen mijn schoenen uit. Best lekker wanneer je brandende voeten hebt, maar wel een gedoe om tussen al die honderden mensen de veters weer te strikken.

Binnen the Lady is een tentoonstelling van de totstandkoming van het grote standbeeld. Onze weg naar de top lokt en al snel staan we bij de trappen en de lift. Op de pedestal hebben we een koud, zonnig maar guur uitzicht op New York. We hebben geen tickets voor The Crown, hier mogen per dag maar 250 mensen naar binnen en tickets moet je zo’n 3 maanden van tevoren bestellen en we wandelen terug richting de ferry.

De ferry brengt ons naar Ellis Island, het immigratiedepot  waar alle immigranten tot halverwege de 20e eeuw aan land kwamen. Rond de grote hal is het Ellis Island Immigration Museun gevestigd. Indrukwekkend als je je bedenkt dat hier bijna 12 miljoen mensen zijn gepasseerd, immigranten met besmettelijke ziekten of geestelijke stoornissen kon de inreis worden geweigerd. Het verhaal wordt grotendeels verteld aan de hand van foto’s en de originele stemmen van immigranten. Ook is er een electronische database die voorouders opspoort, wij vinden een Faber uit Nederland die in 1985 is geimmigreerd.

Omdat het Christmas Eve is, gaat de laatste boot om 10 voor half 4 terug naar New York. Voor ons precies op tijd om het optreden om 4 uur van de Big Apple Chorus in South Street Seaport te halen.

Het koor zingt met enthousiasme en humor voor de kerstboom van South Street Seaport allerlei bekende kerstliederen en het is zo op deze Christmas Eve bij het ondergaan van de zon weer een echt memorabel moment. We zijn nu echt helemaal in de kerstmood.

Na het optreden drinken we in een barretje een warme apple cider, waarna we onze eerste shop induiken. Bij Abercrombie and Fitch is het behoorlijk, helaas is het ook bijna sluitingstijd en wanneer we de winkel uit worden gezet komt JJ nog een oud klasgenootje van de basisschool tegen. Hoe is het mogelijk, wat is de wereld toch klein.

We besluiten nog een keer een hapje te gaan eten bij Big Wong in Chinatown en duiken de Subway in. In Chinatown wordt er op straat nog steeds fruit verkocht en ook zijn de cheap rolexen, bags, en perfumes nog niet uitverkocht. Bij Big Wong is het ook tijdens dinertijd een gekkenhuis. Geen idee hoe men dit hoge werktempo en geschreeuw naar elkaar volhoudt, blijkbaar is het geen probleem want ook nu krijgen we heerlijke gerechten in super snelle recordtijd voorgeschoteld.

Na het eten nemen we de Subway naar Trinity Church voor de mis. De kerk stamt uit 1846 en is een opvallend bouwwerk zo tussen de immens hoge, rechthoekige, glazen panden van Wall Street, daarbij bedenkend dat  de torenspits tot 1860 de hoogste was van heel New York.

De kerk is prachtig aangekleed. Het is er dan ook erg druk, naast de banken staan extra klapstoelen en wij volgen de mis vooral via de schermen, maar alles is prima te volgen. De mis wordt voorafgegaan door koormuziek en liederen en bij binnenkomst hebben we een uitgebreide liturgie gekregen.

Om kwart voor 12 staan we weer buiten. Vlakbij de Trinity Church hoppen we snel de metro in. Een klein half uur later zijn we weer terug op onze kamer. Kerst 2010 is daar, Merry Christmas allemaal!

Walk over the Brooklyn bridge

Na de koffie en de chocolade en onze goede, maar niet geslaagde, pogingen om de wc te laten doorstromen gaan we op pad. Ook vandaag is het droog weer, er waait echter ook een koude wind en de gevoelstemperatuur ligt duidelijk onder de 0 graden.

Op Penn Station stappen we in de metro naar Canal Street, waar een cache ligt en ook het begin is van Chinatown. De cache kunnen we niet vinden en we laten het voor wat het is: een DNF.

In Canal Street worden we om de paar meter aangesproken door allerlei types die vragen of we goedkope rolexen of ‘perfumes’ willen kopen. Jammergenoeg zijn wij niet geïnteresseerd. In een Chinese shop doen we boodschappen, we kunnen de etiketten uiteraard niet lezen, maar komen een half uur later wel met een tas met lekkere dingen naar buiten.

We slaan Mott Street in, hier is de sfeer plotseling anders, relaxter, minder opdringerig. In een winkeltje met allerlei gedroogd fruit, proeven we verschillende dingen en kopen uiteindelijk een zakje met gedroogde peren. Op 64 Mott Street, bezoeken we de Boedhistische Tempel, het geheel is niet meer dan een winkelpand, maar heeft wel de grootste Boedha van heel Amerika. In een gangetje staan honderden kleine gouden Boedhabeeldjes. Bij alle beelden ligt offerfruit (eventueel in de vorm van een fles vers sap) opgestapeld. Na een wierookstokje en een kleine donatie gaan we weer verder, het is tijd voor de lunch.

Big Wong zit precies tegenover de tempel. Als we binnen een kijkje nemen, zien we dat dit precies de gelegenheid is die we zoeken. Bomvol met locale Chinezen. We mogen aanschuiven aan een tafel voor 6 personen en niet veel later worden er nog 2 mensen bij onze tafel geplaatst. We krijgen thee en nemen een kijkje in de menukaart. De gerechten zeggen ons niet zoveel en we kiezen op goed geluk, het is verrukkelijk. Het is een drukte van belang en ieder gerecht dat in de keuken klaar staat wordt in de keuken door woest belgerinkel aangekondigd. De serveersters en serveerders (luid roepende en hard rennende mannen zijn dat ook obers?) lopen werkelijk de benen onder hun gat vandaan. Na nog een kop thee ligt opeens de rekening voor onze neus. We worden geacht om te gaan, onze borden zijn leeg. De totale schade bedraagt 20 dollaria oftewel 15 euro.

We verlaten Mott Street en pakken de metro naar Brooklyn. Onderweg ontmoeten we op een holiday marktje een dame, met een ontzettend leuk creatief item. Ik kan er verder nog niet zoveel over vertellen, maar het is leuk om ook naar Nederland te brengen, dus hierover later / ooit meer.

In Brooklyn is het straatbeeld significant anders. Meer laagbouw, overal schalt kerstmuziek keihard over de straat en heel veel vooral donker gekleurde mensen. Bij de Mac in Fulton Street stoppen we voor een koffie/Mcflurry en bepalen we onze verdere route.

Het is snijdend koud als we bij de promenade naar de Brooklyn Bridge aankomen. JJ en P doen nog 4 caches terwijl MJ en Jo langzaam maar zeker richting de brug wandelen. Bang om, wanneer we stil blijven staan, te transformeren tot een soort van mislukt vrijheidsbeeld. De gevoelstemperatuur ligt onder de -10 en er waait een ‘very chilly’ wind.

Het uitzicht op Manhattan is weergaloos met de lichten die nu net aangaan. Hoop toch zo dat de foto’s een beetje lukken, de wind doet behoorlijke pogingen om dat de voorkomen. Bij de Starbucks in Old Fulton Street vlakbij de bridge ontdooien we wat en bepalen het nieuwe plan. JJ en MJ gaan met de metro terug naar Manhattan, terwijl P en Jo de barre tocht over de brug te voet zullen afleggen.

Op de brug is het ondanks de kou druk, onverwacht druk. Aan onze linkerkant hebben we Manhattan en rechts torent het Empire State Building hoog boven alles uit. Het ESB is nu helemaal in kerstkleuren rood en groen verlicht. Fantastisch gezicht, maar god wat is het koud. P loopt helemaal te rillen.

Aan de andere kant van de bridge duiken we als echte zwervers de eerste de beste underground in en nemen de metro terug naar 34 Str Herald Square. Om de hoek van ons hotel komen we weer boven de grond.

Op onze kamer liggen JJ en MJ al lekker warm in hun bedje en wij volgen hun voorbeeld snel. Heerlijk om even op te kunnen warmen. Weer een klein beetje op temperatuur haalt P met MJ bij een kraampje op straat 4 heerlijke lamsvlees wraps. We smullen het helemaal op. Daarna duiken we snel weer in onze mandjes.