Let’s go Islanders

Om kwart over 9 zitten we aan de koffie service van het hotel. Er wordt geen ontbijt geserveerd, maar we kunnen onze trek stillen met koffie met allerlei smaakjes en chocolaatjes.

Buiten is het fris maar helder en zonnig. We lopen naar 36 E 36st Street voor onze 1e Amerikaanse cache. Onderweg worden we door allemaal lieden aangesproken die bustourtickets verkopen. Alle varianten op de tours zijn mogelijk, wij gaan lopend verder. Hoe goed we ook zoeken, de cache vinden we niet. De automatische deur van de oogkliniek maakt het ons ook niet makkelijk en we gaan maar op zoek naar de volgende cache. Die vinden we op een dakterras. Op weg naar de derde cache komen we langs Chrysler building, waar we binnen een kijkje nemen. Behalve de kerstboom en veel beveiligers is er binnen niet zoveel te zien; wel ontdekken we dat André Rieu op de 26e een kantoor heeft.
Even verderop gaan we het Grand Central Terminal binnen.

Oorspronkelijk gebouwd in 1872 door Cornelis Vanderbilt, maar door het groeiende aantal passagiers herbouwd in 1913. Nu is het het grootste treinstation van de States. 117 platforms waarvandaan treinen naar alle hoeken van het land reizen. In de foodcourt eten we een pizzaslice waarna we via de markthal waar je de lekkerste dingen voor het kerstmenu kunt kopen het gebouw weer uitgaan. We pikken de cache Faces on the wall op en lopen gelijk door naar Bryant Park.

In Bryant Park is een gezellige kerstmarkt en The Pond, een ijsbaan. Kerstkrakers schallen uit de luidsprekers. Het duurt niet langer dan 30 minuten voordat MJ op schaatsen staat. Terwijl zij haar rondjes rijdt, nemen wij een kijkje bij de kraampjes en in de New York Public Library, die precies voor (of achter) de ijsbaan ligt. Het is een prachtig pand in beaux arts stijl, er is alleen geen leesboek te zien. De boeken, zo’n 7 miljoen exemplaren staan in de kelder en worden vandaaruit op transportbanden aangevoerd.


Met een warme beker appelcider bij ons halen we MJ weer op bij de ijsbaan.

De zon is al onder en de temperatuur daalt behoorlijk als we naar Penn Station lopen. Daar kopen we treinkaartjes naar Freeport, vanwaar we met de bus verder gaan naar het ijshockeystadion van de New York Islanders. Op het perron zien we de trein al staan en we springen erin. Als die rijdt, merken we dat we in een soort sneltrein zitten die onze halte voorbijraast. Het duurt een uur voordat de trein de 1e stop maakt en wij de trein weer uitkunnen. De stoptrein terug komt een half uur later. We wachten in de verwarmde wachtruimte en vragen ons ernstig af of we nog op tijd bij het stadion kunnen komen. We zijn uiteindelijk net op tijd op het station van Freeport om ‘onze’ bus te halen. Voor de zekerheid vragen we de buschauffeur om ons te waarschuwen als we bij de halte van het Nassau Coliseum zijn. De beste man vergeet ons echter helemaal en zo staan we 2 haltes te ver weer buiten. Hollend gaan we terug en komen om 2 voor 7 bij het stadion aan.
We zitten net op onze plaatsen als we mogen gaan staan voor het volkslied. De wedstrijd is een echte happening, ondanks dat we geen flauw benul hebben van de spelregels. Na 3x 20 minuten speeltijd staat het nog 1 – 1, maar dan weten de Islanders te scoren in de overtime. Een golden goal, de winst is binnen en de stemming opperbest.

Toch is in een mum van tijd het stadion leeg en staan ook wij in de vrieskou buiten. Op zoek naar de bushalte vragen we een politie agent om hulp. De man antwoordt dat hij ons wel even naar de halte toebrengt. In de politiewagen worden we snel naar de bushalte gebracht.
We bedanken de agent honderduit en hij wenst ons nog een fijne vakantie. Bij de halte komen we erachter dat we bij de verkeerde halte staan. Er hangt nergens een busschedule en de halte die we eigenlijk moeten hebben kunnen we in het donker niet terugvinden. Er zijn geen andere passagiers te bekennen en we wachten dus maar op wat er komen gaat. Dan stopt er een taxi voor ons. We hoeven er niet lang over na te denken en we springen in de cap. Heerlijk warm worden we voor 15 dollaria naar het station van Freeport gebracht. Gelukkig ontdekken we nog net op tijd, dat we bij het uitstappen, onze tas vergeten…

De trein naar Penn Station heeft 18 minuten vertraging. Als we er eindelijk inzitten, dommelen JJ, MJ en P gelijk in. Vanwege een aanrijding net voor ons rijden we met halve snelheid. Het is al bijna middernacht wanneer we Penn Station inrijden. We lopen zo snel mogelijk naar ons hotel. Eenmaal op onze kamer gaat binnen 5 minuten het licht uit, wat een dag!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>